View Single Post
Old 21-06-2009, 12:02   #15   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Ghost in the shell 2: innocence'

2032. Batou (Akio Ôtsuka), een cyborg die deel uitmaakt van de speciale sectie 9, moet samen met zijn nieuwe partner Togusa (Kôichi Yamadera) een zaak onderzoeken waarbij een nieuw model sexaroids hun meesters vermoordden alvorens 'zelfmoord' te plegen door zichzelf uit te schakelen. De eerste sporen leiden naar het bedrijf dat de robots op de markt bracht. Batou lijkt echter afwezig. Sinds zijn oude partner majoor Motoko Kusanagi (Atsuko Tanaka), ook cyborg, volledig in het netwerk opging spoort hij naar aanwijzingen die op haar bestaan kunnen wijzen. Hij is er vast van overtuigt dat er iets als een beschermengel over hem waakt, een beschermengel die hij hard zal nodig hebben wanneer ook de yakuza bij de zaak betrokken blijken te zijn.

Met 'Ghost in the shell 2: innocence' had Mamoru Oshii de zware taak om een geslaagd vervolg te breien aan een absolute klassieker binnen de anime. Ik denk niet dat ik overdrijf wanneer ik zeg dat 'Ghost in the shell' één van de beste en meest invloedrijke sf-films van de jaren negentig was. En terecht. Oshii slaagde erin een knappe tekenstijl te combineren met een intelligente plot die voer voor discussie bood. De science-fiction van Oshii valt zowiezo nooit te vergelijken met de hapklare avonturen van de Kirks, Solo's en zelfs Neo's binnen het filmuniversum. In de unieke werelden die Oshii creëert (zie ook het onderschatte 'Avalon') beheersen intrigerende dilemma's de protagonisten en zijn het niet de protagonisten die voor de dilemma's zorgen.

In 'Ghost in the shell 2: innocence' is het niet anders. Centraal staat deze keer de vraag naar leven en menselijkheid. Tenminste, dat is voor mij toch de meest pregnante vraag die uit dit intrigerende kijkstuk naar voren kwam. De plot is slechts bijzaak in deze animatiefilm om enkele ethische vraagstukken aan op te hangen om U tegen te zeggen. De film van bij de eerste kijkbeurt 'doorhebben', voor zover dat al mogelijk is, lijkt me dan ook niet vanzelfsprekend. Je kan je best doen om de personages in hun gedachtengang te volgen maar zelfs dat is niet eenvoudig. Batou, Togusa en alle andere figuren slagen er namelijk in zich vaak via zware filosofische uitspraken uit te drukken, uitspraken die zeker ergens op slaan en de amateurfilosoof in mij aanspraken maar de dialogen ook erg zwaar en eerder stroef maken.

Het andere stroeve aan deze tekenfilm zijn de figuren zelf die zich niet altijd even vlot voortbewegen door de decors. Het gaat weliswaar om robots maar de integratie van deze tweedimensionale figuren in de driedimensionale decors is niet helemaal natuurlijk. Niet dat de film visueel teleurstelt. Ik moest mijn mond regelmatig weer toeduwen omdat hij van pure verbazing weer eens was opengevallen. De decors zijn absoluut subliem, behoren zonder twijfel tot het allerbeste wat ik al op CGI-gebied in een tekenfilm heb gezien. Oshii laat zijn film zich afspelen tegen de achtergrond van enkele indrukwekkende, tot de verbeelding sprekende locaties als een reusachtige gothische kerk en een futuristische stad waar zich een soort carnavalstoet voltrekt. De pracht en praal van de 3D-objecten is niet het enige verbazingwekkende, de makers zijn er ook in geslaagd hun beelden sfeer en gevoel te laten uitstralen.

Het bevreemdende aan het verhaal is dat veel van de cyborgs zich menselijker gedragen dan de echte mensen om hen heen. Na zijn uren keert Batou naar zijn appartement terug om er zijn hond eten te geven en zich neer te ploffen in een zetel met een pilsje in de hand. De hond springt op zijn schoot en kijkt zijn meester aan met ogen waar echte liefde uit spreekt. Volstrekt geloofwaardig. Het is misschien wel dé verdienste van de tekenaars dat ze, ondanks alle technische middelen die ze konden hanteren, erin geslaagd zijn gevoelens en emoties in hun film te stoppen, een film die bevolkt wordt door mechanische objecten en cyborgs, dingen waarvan je niet verwacht dat ze een dergelijk gehalte menselijkheid in zich hebben. Het maakt dat de prent nog het meest iets wegheeft van 'Blade runner'.

Het regietalent van Oshii laat zich niet onbetuigd. 'Ghost in the shell 2: innocence' bevat enkele memorabele, briljante scènes. Bijzonder sterk was het stuk waarin Batou en Togusa de gevaarlijke hacker Kim ondervragen en je dezelfde scène drie maal te zien krijgt, steeds met een aantal subtiele verschillen. Het is misschien geen totaal originele vondst maar het was wel de allereerste keer dat ik iets dergelijks in een animatiefilm toegepast zag. Het werkt uitstekend. Kenji Kawai heeft voor een sterke soundtrack gezorgd met enkele stukken die blijven naspoken. 'Ghost in the shell 2: innocence' is geen voor de hand liggende film die in België, vrees ik, moeite zal hebben om een groot publiek te vinden (in Japan daarentegen deed de film het bijzonder goed aan de box office). Jammer, want dit is iets heel speciaals, een unieke prent die moeilijk te doorgronden is en zeker meedere kijkbeurten rechtvaardigt. Uiteindelijk is het enkel jammer dat Oshii er niet in is geslaagd om zijn verhaal wat coherenter te maken en beter met zijn thema te laten samensmelten. Misschien is hij daar wel te ambitieus geweest. Wie zijn tekenfilms graag licht houdt zal het beter bij 'The incredibles' en consorten houden. Wie echter ook eens van iets volledig anders wil proeven mag dit eigenlijk niet missen. 'Ghost in the shell 2: innocence' is een diepzinnige, intrigerende en zwaar indrukwekkende anime geworden.

3.5 sterren op 4



Maniac is offline