View Single Post
Old 21-06-2009, 13:04   #16   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Garden state'

Andrew Largeman (Zach Braff), een in L.A. wonende jonge acteur, zit al het grootste deel van zijn leven aan lithium en andere zenuwcontrolerende pillen. Zijn vader (Ian Holm) belt hem op om te zeggen dat zijn moeder overleden is. Het betekent voor Largeman een reden om voor het eerst in lange tijd terug te keren naar de plaats waar hij opgroeide. Na de begrafenis loopt hij twee oude vrienden tegen het lijf en besluit hij zijn oude vriendschapsbanden weer wat aan te halen en meteen ook maar iets te doen aan de stekende hoofdpijn die hem reeds enige tijd parten speelt. In de wachtzaal van het ziekenhuis waar zijn vader hem naartoe heeft gestuurd maakt hij kennis met Sam (Natalie Portman), en hij geeft haar een lift naar huis...

'Garden state', het regiedebuut van Zach Braff, is een feel good indie van degelijke makelij. Braff speelt zelf de hoofdrol als Andrew Largeman, een sympathieke kerel die het grootste deel van zijn tijd zwevend tussen realiteit en trance doorbrengt. De film zelf ademt dezelfde sfeer uit: op een soort wazige, dromerige wolk wandelt Largeman de ene na de andere situatie binnen, zonder dat hij echt contact heeft met hetgeen rondom hem gebeurt. Als kijker raak je zelf op den duur wel wat versuft door de stijl die Braff hanteert maar anderzijds levert het wel enkele leuke, bizarre en absurde situaties. Er zitten enkele redelijk originele grappen en situaties in 'Garden state'. Echt fantastisch kon ik de prent echter niet noemen. De sfeer verliest na een tijdje zijn kracht en wordt zelfs wat vervelend.

De acteurs houden het gelukkig overeind. Zach Braff ziet er echt uit als een vriendelijke kerel en de vrienden die hij erop nahoudt (de nouveau riche, de slacker) zijn leuke types. Als er één figuur is die mij echter zal bijblijven wanneer ik aan 'Garden state' denk is het Sam. Natalie Portman was zelden zo innemend als in deze rol. Ze bereikt als de dwangmatig liegende speelvogel een schattigheidsfactor die ik tien jaar geleden enkel aan Winona Ryder zou hebben toegedicht. De feel good-factor van 'Garden state' komt wat mij betreft voor 70% op haar naam te staan. Enkel het talent van Ian Holm blijft wat onderbenut. Maar over het algemeen genomen is dit een prima cast die er geen enkel probleem mee zal hebben om de kijker te behagen.

Hoewel de hele film naar mijn mening net iets te onderbelicht was laat Braff zien dat hij als regisseur zeker het talent bezit om het ver te schoppen. De film is nooit uitbundig maar de hele tijd sluimert er een ingetogen soort humor rond. Dialoogwijs is 'Garden state' bijwijlen verrassend en verfrissend oprecht en dat doet in deze cynische tijden ook wel eens deugd. Andrews monoloog over thuiskomst en familie ging in ieder geval recht naar het hart en de ontluikende romance tussen Sam en Anderw wordt mooi weergegeven. En dat de mens verstand heeft van muziek mag blijken uit de bijzonder fijne soundtrack die de film vergezeld (Simon & Garfunkel! The shins!). Dit is moderne Amerikaanse folkcinema die een mooie toon aanhoudt. Behoudens enkele originele locaties - het ravijn met de woonark was een prachtige vondst - wordt het nergens uitzonderlijk, maar aangenaam om naar te kijken is het zeker. En voor een feel good film als 'Garden state' betekent dat: mission accomplished.

2.5 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline