Go Back   Shrimp Refuge Forums > Amusement > Film & TV

Closed Thread
 
Thread Tools
Old 21-06-2009, 11:32   #1   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Exclamation Cinema reviews van voor 2007

Deze thread dient om het archies oude filmreviews die momenteel verspreid zijn over andere sites hier te verzamelen.
Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:36   #2   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Nobody knows'

Tokyo. Een moeder (You) verhuist met haar vier kinderen naar een nieuw appartement. Overdag gaat ze werken en laat ze het huishouden over aan haar oudste zoon Akira (Yûya Yagira) en dochter Kyoko (Ayu Kitaura). Ze moeten zorgen voor hun jongere broertje Shigeru (Hiei Kimura) en zusje Yuki (Momoke Shimizu). De vrouw blijft echter steeds langer weg en op een avond kondigt ze aan dat ze voor een hele poos zal vertrekken. Ze neemt Akira in vertrouwen en stelt hem aan als het nieuwe hoofd van de familie. Plots komt de hele verantwoordelijkheid van het gezin op de schouders van een twaalfjarige te liggen. Wanneer de moeder maar niet terugkomt zijn deze vier jongeren op elkaar aangewezen om hun anonieme leven in de grootstad te voort te zetten.

Ik zou hier kunnen beginnen met vreugdevolle berichten zoals het feit dat 'Nobody knows' onlangs nog met de Grote Prijs op het filmfestival van Gent ging lopen en daarvoor ook al in Cannes in de prijzen was gevallen. Toch kan ik mijzelf niet zover krijgen. Niet dat de film alle lofbetuigingen onwaardig zou zijn. Het heeft net te maken met het feit dat 'Nobody knows' zo'n sterke film is. Diep, diep triest heeft deze film mij gemaakt. Hirokazu Kore-eda heeft een harde, eerlijke en oprechte aanklacht tegen de vereenzaming binnen de grootstad, het teloorgaan van de traditionele familiestructuur en de sociale drama's die ermee gepaard gaan afgeleverd. De regisseur liet zich inspireren door een echt voorval dat zich een vijftiental jaar geleden in Tokyo afspeelde. Zoveel verschil tussen realiteit en film is er echter niet. In het echt hielden de kinderen hun overlevingsstrijd zes maanden vol voor er zich een groot drama voltrok, in de film iets langer.

Het gegeven lijkt op het eerste gezicht nogal onwaarschijnlijk. Vooral het feit dat niemand opmerkte dat de moeder al maanden afwezig was kan op het eerste gezicht vreemd lijken maar binnen de context van de film is het helaas maar al te geloofwaardig. 'Nobody knows' is alles behalve een hapklaar sociaal drama. De film is traag, en dan druk ik mij nog licht uit, maar het loont zeker de moeite even door te zetten. Hirokazu Kore-eda besteedt enorm veel tijd aan de dagelijkse rituelen van de vier kinderen. In het begin is het nog aandoenlijk om te zien hoe de oudste het eten klaarmaakt terwijl zijn zus de was aan het ophangen is. Hoe langer de film duurt, hoe pijnlijker het allemaal echter wordt. De speelduur is in dat opzicht waarschijnlijk opzettelijk aan de lange kant gehouden: het creëert bij de kijker een gevoel van absolute uitzichtloosheid.

Op een gegeven moment in de film komen toeschouwer en Akira tot het besef dat er helemaal geen lichtpuntje meer is, dat het van daar af aan alleen nog maar slechter kan gaan. Het is een hard moment omdat het fel contrasteert met de naïef kinderlijke taferelen die een vertederend effect hebben. Je leeft echt mee met de vier. Wanneer ze eindelijk alle vier het appartement verlaten om samen buiten te gaan spelen (wat hun moeder hen voor haar vertrek strikt verboden had) zou je nog het liefst van al meespelen en delen is de eenvoudige en uitbundige vreugde van de kinderen. Veel tijd om te genieten van hun herwonnen vrijheid hebben ze niet. Het geld raakt op en Akira ziet zich genoodzaakt te gaan bedelen om hun voedselvoorraad te verzekeren. Kore-eda filmt het allemaal bijzonder realistisch. Het levert een vreemde mix op tussen deprimerende en magisch optimistische scènes.

De acteurtjes zijn allemaal amateurs die een enorme indruk achterlaten. De vertolking van Ayu Kitaura werd reeds bekroond maar de rest van de hoofdrolspelertjes zijn zeker even goed. De twee kleinsten zijn ontwapenend lief en de oudsten tonen de perfecte mix tussen verantwoordelijkheidsgevoel en drang naar spelen. Het is diep tragisch om te zien hoe deze kinderen tegen wil en dank in een volwassen wereld worden gesmeten, terwijl ze enkel maar willen spelen en naar school gaan. Het stemt tot nadenken dat niemand van de buren iets van de hele situatie merkt en dat zij die er wel weet van hebben gewoon hun ogen wegdraaien en maar laten gedijen. Het is ontroerend om te zien dat zelfs in de donkerste momenten de broers en zussen er nog voor elkaar zijn. Hirokazu Kore-eda heeft er een taaie brok van gemaakt, maar wie kan leven met een film waar weinig actie in zit mag niet twijfelen. 'Nobody knows' is een prachtfilm die een verpletterende indruk na laat.

3 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:38   #3   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'The phantom of the opera'

Frankrijk aan het einde van de 18de eeuw. De opera van Parijs wordt overgenomen door Andre (Simon Callow) en Firmin (Ciáran Hinds) in opdracht van Raoul (Patrick Wilson), Vicomte de Chagny. De nieuwe broodheer van de opera herkent in een van de ballerina's zijn beeldschone jeugdliefde Christine (Emmy Rossum). Hij wordt opnieuw verliefd op haar. De man die de echte touwtjes van de opera in handen heeft is een mysterieus heerschap die ongrijpbaar door het gebouw waart en 'The phantom' (Gerard Butler) wordt genoemd. Hij heeft ook zijn oog op Christine laten vallen en wanneer de Raoul niet op zijn afpersingen ingaat, verklaart hij hem de oorlog.

Deze nieuwe verfilming van de klassieker 'The phantom of the opera' is gebaseerd op de immens populaire musicalversie van Andrew Lloyd Webber. Vele grote steden vielen reeds voor de charme, het spektakel en de muziek van Webers musical en vroeg of laat moest er dan ook een filmversie van komen. 'The phantom of the opera' is dan ook precies dat geworden: een filmische neerslag van de musical. Dat is meteen te merken aan de cast: men is zo slim geweest om echte musicalvedettes voor de hoofdrollen te casten. De zang tijdens de verschillende nummers is dan ook van een zeer hoog niveau. De liedjes op zichzelf mogen trouwens gehoord worden: er zit een eigentijdse toets in de meeste songs die een zeer breed publiek zou moeten aanspreken.

De tussenteksten tussen de vele nummers zijn helaas van een veel bedenkelijker niveau. Bij een live-versie kom je daar misschien nog redelijk goed mee weg, maar bij een film verwacht ik toch wel wat dialogen die van een betere kwaliteit zijn dan hetgeen hier wordt aangeboden. De acteurs zijn ook zangers en weten de gesproken lappen tekst niet altijd even geloofwaardig over te brengen. Ik was vooral ontgoocheld in Gerard Butler die de rol van het spook vertolkt: een veel te gladde kerel die op geen enkel moment de tragiek van de figuur overstraalde. Ik zag hem zelf eerder als 'the phantom of the boysband'. Erg jammer, want als de centrale figuur in dit verhaal op zijn gezicht gaat, gaat met hem een groot deel van de impact die het verhaal heeft verloren.

Op de regie van Joel Schumacher valt niets aan te merken. Zijn decors zijn een lust voor het oog. Het heeft allemaal een heerlijk nostalgisch gevoel. Dit komt erg goed tot uiting wanneer Schumacher mooie stukjes zwart/wit gebruikt tussen de bedrijven door (de film is erg klassiek opgebouwd). Vooral bij een knap gechoreografeerd en uitgevoerd nummer als 'Masquerade' (meteen meekwelen is geen schande) komen de mooie kostuums tot hun recht. We staan hier wel ver van de klassieke verfilmingen van het verhaal, maar dat geeft niet. Visueel is 'The Phantom of the opera' erg geslaagd. Het is en blijft echter een vrij gewone verfilming van een musical die nooit echt het medium film gebruikt om tot een toegevoegde waarde te komen, en dat valt te betreuren. Mensen die Andrew Lloyd Webbers musical ooit al live gezien hebben zullen in deze film buiten wat knappe decors en kostumering dan ook weinig nieuws vinden. Zij die nog niet vertrouwd zijn met het verhaal van de verminkte zonderling zullen een prima eindejaarsfilm ontdekken met goede muzikale vertolkingen, visuele pracht en een degelijke regie. Alleen jammer dat het spook wat bleekjes overkomt.

2.5 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:42   #4   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'The incredibles'

In de gloriedagen van de superhelden waren Mr. Incredible (Craig T. Nelson) en Elastigirl (Holly Hunter) twee van de meest geliefde en gewaardeerde bestrijders van het kwaad. Op een bepaalde dag ging het echter verkeerd: Mr. Incredible redde een zelfmoordenaar, kreeg van het 'slachtoffer' een rechtzaak aan zijn broek en werd door de overheid verplicht de superheldencape aan de haak te hangen en een normaal leven te gaan leiden. Onder de schuilnaam Bob Parr leidt hij nu een burgermannetjesbestaan. Bob is getrouwd met Helen, alias Elastigirl. Hij heeft een kantoorbaantje, een huisje en drie kinderen. Het doorsnee gezin, en precies dara kaagt het bij Bob. Stiekem droomt hij van een terugkeer naar de gloriedagen. En die tijd lijkt aangebroken. Kan Bob de zware taak van het wereldredden nog steeds aan?

Voor 'The Incredibles' ging Pixar aankloppen bij Brad Bird. Bird had eerder voor Warner Bros. al 'The iron giant' gemaakt, een tekenfilm die op een warm onthaal bij de critici kon rekenen maar aan de kassa (onterecht) werd genegeerd door het publiek. Bird heeft zijn stempel kunnen drukken op de stijl van 'The Incredibles'. Voor het eerst maakt Pixar een film waarin mensen de hoofdrol spelen, en deze zijn gehele in de stijl van de mensen uit 'The iron giant' getekend. Het enige verschil is natuurlijk dat dit allemaal met de computer is gedaan. Ook deze keer trakteert Pixar ons op een leuke bende hoofdpersonages. Bob Parr is ronduit aandoenlijk als de uitgebluste superheld op rust, Elastigirl is een dankbaar figuurtje waarmee de tekenaars de meest waanzinnige stunts uithalen (mijn favoriet: de Elastigirl-speedboot) en Edna Mode een hilarische parodie op de modeontwerpers. Als een vrouwelijke mini-versie van Karl Lagerfeld steelt ze de show.

De stemmencast is uitstekend. Samuel L. Jackson heeft een leuke bijrol als Frozone, een soort variatie op Iceman uit de X-mannen, Holly Hunter en Craig T. Nelson geven hun personages een warme en herkenbare stem mee. De film begint erg leuk. Het eerste half uur bevat enkele originele grappen en geeft de kijker ruimschoots de kans om kennis te maken met de helden en hun superkrachten. Maar dan stokt het tempo een beetje en kabbelt de film verder naar het tweede gedeelte dat veel actiegerichter is. Met zijn twee uur is 'The Incredibles', zeker voor een Disneyfilm, aan de lange kant en tegen het einde toe begint de actie zichzelf dan ook wat te herhalen. Er blijven af en toe leuke vondsten opduiken, maar de vele gevechten tussen onze helden en hun aartsvijand Syndrome verliezen hun frisheid.

Moest het niet aan de geslaagde visuele stijl liggen, dan was dit tweede deel nauwelijks meer geweest dan een opgewaardeerde versie van een zaterdagochtendcartoon met wat extra humor in. Gelukkig zijn de decors, de locaties en de kostuums zo zalig goed getypeerd dat 'The Incredibles' zich voor mij in de eerste plaats ontpopte tot een mooie pastiche op de avonturenfilms uit de jaren '60. Af en toe lijkt het wel alsof je naar een soort kruising tussen James Bond en een superheldenfilm aan het kijken bent. Alle clichés passeren de revue: het tropische eiland van de schurk, de raketbasis in het midden van de vulkaan, Mr. Incredible die in een soort Batmobile wegscheurt... Een speciale vermelding dient ook uit te gaan naar de sublieme soundtrack die met zijn herkenbare deuntjes deze tijdssfeer weet te versterken. Kortom, het eerste deel van de film is top, het tweede deel wat minder. 'The Incredibles' is zeker niet ongelooflijk, maar de leuke sixtiesstijl en sommige goede vondsten maken een hoop goed.

2.5 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:44   #5   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Finding Neverland'

J.M. Barrie (Johnny Depp) heeft niet veel reden tot lachen. Zijn laatste stuk is een flop en zijn financier Charles Frohman (Dustin Hoffman) heeft hem te kennen gegeven dat hij maar beter zo snel mogelijk met een goed alternatief voor de dag komt. Thuis is het ook al niet te best: James en zijn vrouw Mary (Radha Mitchell) zijn uit elkaar gegroeid en hebben enkel nog een afstandelijke relatie met elkaar. Wanneer hij op een dag in het park zit om inspiratie op te doen maakt hij kennis met de weduwe Sylvia Llewelyn Davies (Kate Winslet) en haar vier zonen. Er groeit een mooie band tussen hen. Barrie onderhoudt hen met zijn fantasie en zij geven hem inspiratie. Hun vriendschap zal uiteindelijk tot de creatie van zijn meesterwerk 'Peter Pan' leiden...

Het is onbegrijpelijk dat Miramax 'Finding Neverland' twee jaar lang op de planken heeft laten liggen. Natuurlijk waren er problemen omdat de release van 'Peter Pan' dit jaar gerespecteerd moest worden, maar dit valt toch niet met die film te vergelijken. Een filmminnend publiek deze prachtige film twee jaar lang ontzeggen, dat is wraakroepend. Als je ziet wat voor crap er elke week in de zalen gedropt wordt is een film als 'Finding Neverland' een verademing. Het is een biopic, gesitueerd in Victoriaans Engeland. So what? So fucking much, that's what! 'Finding Neverland' heeft hét. Datgene wat een film memorabel maakt. Datgene waarvoor je naar de bioscoop trekt. Datgene waardoor je achteraf zegt: "Wat ben ik blij dat ik deze film gezien heb!".

Deze biopic verhaalt over de periode in het leven van auteur J.M. Barrie waarin hij 'Peter Pan' schreef. Om U van het belang van dat stuk een idee te geven: op een goede tien jaar tijd is het twee keer verfilmd, en niet door de minsten. Steven Spielberg en Walt Disney deden eerder al hun ding met het verhaal en zorgden ervoor dat hele generaties met de figuur van Peter Pan vertrouwd raakten. Dat wil toch wel iets zeggen, niet? Wat kan deze film daar eigenlijk nog aan toevoegen? Geloof het of niet, maar een hele hoop. Het verhaal over het wordingsproces van het verhaal is interessant, aangrijpend en relevant. Barrie wordt hier aan ons voorgesteld als een prettig gestoorde figuur, maar met een tragisch kantje. Net als de meeste mensen die zijn pad kruisen heeft hij reden tot verdriet, maar zijn rijke verbeeldingswereld is een vluchtoord voor hem en de mensen om hem heen.

Er is een verdomd goede acteur voor nodig om deze Brit waardig gestalte te geven en gelukkig is die ook voorhanden. Johnny Depp is de naam, het neerzetten van zonderlingen zijn faam. Depp spreidt nog maar eens tentoon waarom hij met recht en rede een van de beste acteurs van zijn generatie mag worden genoemd. De Deppster overtuigt volledig, legt de ziel van zijn personage bloot en is gewoonweg groots als Barrie. En hij is niet de enige klassebak die aanwezig is: Kate Winslet en Dustin Hoffman zijn uitstekend, Julie Christie grandioos. Ook de kinderen staan hun mannetje. Als acteurs je kunnen laten geloven dat hun personages echt zijn, dat je niet naar wereldster X of Y zit te kijken, dan weet je dat het snor zit. En hier zit het verdomd snor.

En dan nu misschien wel het mooiste: 'Finding Neverland' is één van die zeldzame gevallen waar de biopic ook iets daadwerkelijks toevoegt. Het verhaal 'Peter Pan' krijgt er een zekere meerwaarde door. Het goede scenario en de knappe regie van Marc Forster trekken voortdurend parallellen tussen het echte leven van Barrie en het verhaal van Peter Pan. Niet alle inspiratiebronnen worden even uitdrukkelijk gepresenteerd (gelukkig maar), maar er valt verdomd veel te halen uit Barries ervaringen, zijn speelse namiddagen met de familie Davies, de vriendschap tussen deze mensen. 'Finding Neverland', en dat is toch wel erg knap, bevat net dezelfde magische sfeer, net die prachtige melancholie en aandoenlijke 'kleine jongens tegenover de volwassen wereld'-mentaliteit die Peter Pan zo'n tijdloos meesterwerk maken.

De sterke muzikale score onderstreept het karakter van de film. 'Finding Neverland' is een bijzonder gevoelige prent. Forster balanceert heel af en toe op het randje van het melige maar behoudt steeds balans. Op geen enkel moment heb ik mij geërgerd aan het soms droevige verloop van het verhaal en de manier waarop dit wordt uitgewerkt. Het voelt aan alsof het recht uit het hart komt. Dit alles schreeuwt om een oscar, en dit is ook het soort film dat het ongetwijfeld goed zal doen wanneer de nominaties worden bekend gemaakt. Het zou in ieder geval voor de verandering eens terecht zijn. Dit is geen perfecte film, wel een heel erg mooie. 'Finding Neverland' is genieten van de eerste tot de laatste minuut. Wie zichzelf op 29 december aanstaande, wanneer de film officieel in de zalen komt, en laat kerst- of een vroeg nieuwjaarsgeschenk wil geven, moet geen twee keer twijfelen. Laat niets U weerhouden om het prachtige 'Finding Neverland' te ontdekken en laat U meevoeren naar de wonderlijke fantasiewereld van een intrigerend figuur.

3.5 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:45   #6   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Birth'

10 jaar geleden bezweek Anna's (Nicole Kidman) echtgenoot Sean (Michael Desautels) plots aan een hartaanval tijdens het joggen. Anna had het gedurende al die jaren bijzonder moeilijk om zich over de dood van haar man heen te zetten, maar nu ze op trouwen staat met Joseph (Danny Huston) lijkt haar leven een nieuwe start te nemen. maar dan staat er op een avond plots een de 10-kjarige jongen Sean (Cameron Bright) voor haar. Hij beweert Anna's overleden echtgenoot te zijn. Niemand wil het aanvankelijk aannemen, maar wanneer Sean ook zeer intiele details over de relatie tussen Anna en Sean schijnt te kennen begint Anna te geloven dat deze kleine jongen wel eens haar overleden echtgenoot zou kunnen zijn.

'Birth' opent met een mooie sequens waarin we een man door het prachtige winterlandschap van Central Park zien lopen. Plots stuikt hij in elkaar. Een kind wordt geboren en in mooie, sierlijk geschreven letters verschijnt er 'Birth' op het scherm. Daarmee hebt U meteen het grootste plus- en minpunt van deze prent gehad. 'Birth' is een gladde, visueel mooie maar ook vreselijk pompeuze film. Het is het soort psychologisch drama waar de violen bij elke geladen scène stevig aanzwellen, de klassieke muziek overnadrukkelijk aanwezig is telkens er weer iets dreigt te gebeuren (met de nadruk op dreigt, want zo heel veel gebeurt er eigenlijk niet) en de personages een luxueus leven leiden in de upper class. Hun appartementjes zien er prachtig uit, ze gaan getooid in dure kledij, geven mooie feestjes en zijn allemaal hoog opgeleid. Kortom, zo onwaarschijnlijk als maar kan.

Ik had dan ook veel minder moeite om het op het eerste gezicht nogal onwaarschijnlijke gegeven te slikken. Reïncarnatie is iets wat in vele godsdiensten terug is te vinden en het idee van een gestorven geliefde die na zoveel jaren opeens gereïncarneerd terug voor je staat is op zijn minst intrigerend te noemen. Helaas komt het allemaal niet zo goed uit de verf. Jonathan Glazer doet te weinig opzienbarends met het idee. Als puntje bij paaltje komt is het niet meer dan een aanzet voor het zoveelste relationeel drama. Het feit of de jonge Sean nu al dan niet de reïncarnatie van Anna's overleden echtgenoot is is maar bijzaak. Wat echt lijkt te tellen zijn de vele lange close-upsvan Nicole Kidman die net niet in tranen uitbarst, en natuurlijk die ene (ophefmakende?) scène waarin ze samen met de jonge Sean in bad kruipt.

Wat de film toch nog enigzins de moeite waard maakt is de vertolking van Nicole Kidman die zeker niet tot haar beste werk behoort maar toch gezien mag worden. Ook Lauren Bacall en Danny Huston zetten overtuigende vertolkingen neer. Verbazend dat Jonathan Glazer na zijn debuut 'Sexy beast' een film als 'Birth' heeft gedraaid. In plaats van de grappige tongue-in-cheek humor die die film te bieden had krijgen we hier enorm zware kost voorgeschoteld. Het oogt allemaal wel niet slecht maar het mist dramatiek. Ik werd nooit echt gegrepen door de film. Spijtig, want het idee achter 'Birth' had zeker meer kunnen opleveren. 'Birth' is een film met een fijn uitgangspunt, mooie plaatjes maar te veel ostentatieve pathos om een blijvende indruk na te laten.

2 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:47   #7   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Stage beauty'

Engeland in de jaren 1660. In een tijd waarin alle theaters volliepen met edellieden en liefhebbers van de expressieve kunst was het het alleenrecht van de mannen om ook de vrouwelijke personages op het podium te vertolken. Ned Kynaston (Billy Crudup) is zo'n acteur die van het spelen van Desdemona in 'Othello' zijn broodwinning heeft gemaakt. Stiekem droomt Maria (Claire Danes), zijn assistente, ook van een loopbaan op de planken maar ze weet maar al te goed dat ze niet tegen de wetten van koning Charles III (Rupert Everett) kan ingaan. Onder druk van zijn minnares (Zoe Trapper) wijzigt hij echter de wet en Maria presenteert zich als de eerste bekende actrice, ten koste van Kynaston die zijn broodwinning verliest...

Eerst moet er mij toch even iets van het hart. Een pluim. Een lofbetuiging. Een kleine liefdesverklaring, zo U wenst. Lang leve de BBC. Lang leve het feit dat ze hun geld pompen in degelijke films als 'Stage beauty'. Lang leve hen omdat ze er telkens in slagen een erg mooie cast bijeen te brengen voor hun projecten. En lang leve het feit dat ze een film die in ons belgenlandje pas gereleased is meteen op hun zender spelen! Ongelooflijk maar waar! Nog geen twee weken na de Belgische release passeerde 'Stage beauty' al op de Britse openbare zender. Nu ben ik er altijd voorstander van om een film eerst op het grote doek te ontdekken, maar deze kans kon ik toch niet laten liggen. Bijgevolg zijn mijn indrukken dan ook voor een keertje gebaseerd op de televisieuitzending. Het is maar dat U het weet.

'Stage beauty' is een typisch Brits periodedrama dat behoorlijk wat weg heeft van 'Shakespeare in love'. Ook deze film speelt zich in de theaterwereld af ten tijde van Shakespeare, en ook hier staat een vrouw die graag toneel zou spelen centraal. Toch heeft de film genoeg eigenheid om niet als een platte kopie bestempeld te worden. De romantiek is iets minder nadrukkelijk op de voorgrond aanwezig als bij Paltrow en co. en Claire Danes en Billy Crudup zijn minstens even sympathiek in de hoofdrollen. Crudup is zelfs erg sterk op dreef: zijn vertolking is bijzonder overtuigend en aangenaam om naar te kijken. In de bijrollen vallen vooral Tom Wilkinson en een erg grappige en ongewone vertolking van Rupert Everett op.

Het onderwerp van de film (vrouwen gaan acteren) wordt door Richard Eyre als uitgangspunt genomen om er een nogal ongewone strijd tussen de seksen anno 1660 aan vast te knopen. Verwacht U in ieder geval aan scènes waarin mannen die enkel vrouwen kunnen spelen en vrouwen die enkel mannen kunnen spelen elkaar in de haren vliegen omdat ze ding niet meer kunnen doen. De spitante, grappige en gevatte dialogen maken er een toffe bedoening van. De bijwijlen opvallend directe en stoute humor zorgt ervoor dat dit een kostuumfilm is die in staat is een breed publiek aan te spreken. Zelfs de romantische scènes tussen Danes en Crudup zijn aandoenlijk. Het is nu eenmaal een feit dat de Britten sterk zijn in het maken van soortgelijke genrefilms. Laat het maar aan de BBC over om ons te voorzien van films als 'Stage beauty'. Aangename, vakkundig gemaakte prent die uw aandacht verdient!

2.5 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:48   #8   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Sky captain and the world of tomorrow'

1939. Enkele vooraanstaande wetenschappers verdwijnen op mysterieuze manier. Dan wordt New York aangevallen door vreemde vliegende robotten. Gelukkig is er Joe alias Sky Captain (Jude Law), een heldhaftige vrijbuiter die met zijn vliegtuig het luchtruim veilig houdt. Hij slaagt erin de aanval af te wenden. Polly Perkins (Gwyneth Paltrow), een nieuwsgierige journaliste die net aan een artikel over de verdwijning van de wetenschappers bezig was, zoekt contact met Joe, de man die ooit haar geliefde was. Ze sluiten een deal dat in ruil voor haar bewijsmateriaal ze Joe mag volgen tijdens de zaak. Alles lijkt verband te houden met de Duitse geleerde Dr. Totenkopf (Laurence Olivier). Wanneer Joe's vriend Dex (Giovanni Ribisi) door de handlangers van Totenkopf wordt gekidnapt zet hij meteen de achtervolging in.

'Sky captain and the world of tomorrow' is een film waar ik al een tijdje naar benieuwd was. Helaas heeft hij, zoals wel vaker het geval is met dergelijke gehypte films, de verwachtingen niet kunnen inlossen. Laat ik beginnen met wat wel te pruimen valt aan deze prent. De grootste verkooptroef zal wel zijn dat de hele film is opgenomen voor een blue screen en dat alle decors eigenlijk gewoon achteraf met de computer geïntegreerd zijn. Bij elke nieuw film die van dit procedé gebruik maakt valt telkens weer op hoe snel de technische evolutie wel niet gaat. De acteurs integreren goed met de omgeving in 'Sky captain and the world of tomorrow', alhoewel het zeker nog niet perfect is. Het geeft regisseur Kerry Conran de mogelijkheid om een rits prachtige decors te creëren die zich nog het beste laten omschrijven als een smaakvolle hommage aan de science-fiction uit de jaren '40.

De film zit ook vol met knipoogjes naar films uit die periode. Jude Law en Gwyneth Paltrow casten in de hoofdrollen was een goede zet. Ze hebben niet alleen een reputatie maar ook de glamour en karakteristieke uitstraling die de hollywoodsterren uit deze periode bezaten. De droge humor die af en toe de kop opsteekt sluit hier perfect bij aan. Anderzijds, wanneer er speciale effecten als ontploffingen aan te pas komen oogt het allemaal eerder knullig. Dit is een avonturenfilm en alles dendert aan een rotvaart voort. Je hebt nauwelijks tijd om te genieten van de knappe visuele stijl. Echt spannend wordt eht overigens zelden, en dat is wel jammer. Als het dat maar geweest zou zijn, had ik er gerust mee kunnen leven, maar er is iets wat mij veel meer stoorde bij 'Sky captain and the world of tomorrow'. En dat 'iets' was helaas het verhaal.

Als er één ding is wat 'Sky captain and the world of tomorrow' moet ontberen is het wel een degelijk verhaal. Het script is een rommeltje dat niet kan verdoezelen dat we hier met een flutverhaaltje te maken hebben, zelfs naar de normen van een gemiddelde avonturenfilm. Niet verwonderlijk als je weet dat dit project ooit startte als een kortfilm van 6 minuten die Kerry Conran achter zijn Macintosh had gemaakt. Wel, laat het mij zo stellen: de technologie is er op 10 jaar enorm op vooruit gegaan maar aan het verhaal heeft de man in die periode klaarblijkelijk niets toegevoegd. Daardoor zit je al snel te geeuwen in je stoel. Het helpt de film volledig om zeep. Er is geen ervaring te vinden in 'Sky captain and the world of tomorrow' waar je volledig in ondergedompeld wordt. De clichés stapelen zich op en vaak gaat het gewoon té snel. ik ga niet tegenspreken dat 'Sky Captain and the world of tomorrow' een grote technische prestatie is, maar een inhoudelijke is het allerminst.

1.5 ster op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:50   #9   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Bad santa'

Willie (Billy Bob Thornton) en Marcus (Tony Cox) slaan elk jaar rond Kerstmis hun slag: vermomd als de Kerstman en zijn elfje werken ze zich in winkelcentrum binnen. Vervolgens laat Marcus zich op kerstavond opsluiten en kraken ze de safe. Willie laat Marcus weten dat hij er genoeg van heeft, dat hij wil kappen met de misdaad, het cynisme en zijn drankverslaving. Marcus weet echter wel beter: het jaar daarop weet hij Willie die volledig platzak is opnieuw over te halen om als Kerstman te gaan zetelen op de magische troon van de grote kindervriend. Tot grote ergernis van Willie, die de kleine koters absoluut veracht en niets lievers doet dan zich volledig plat te zuipen in de coulissen. Dan komt er echter een dikke jongen (Brett Kelly) die Willie de ware betekenis van Kerstmis zal doen inzien. Of toch niet...

Terry Zwigoff slaat weer toe. Na het briljante 'Ghost world' en zijn bekroonde documentaire 'Crumb' levert Zwigoff opnieuw een originele komedie die zich door zijn totaal foute stijl meteen van het gros van de Amerikaanse komedies weet te onderscheiden. 'Bad Santa' is de ultieme anti-kerstfilm, een festijn voor mensen die gekende vehikels als 'The Santa Clause' en 'Miracle on 34th street' zo spuugzat zijn dat ze de bebaarde, bejaarde rakker en zijn lieve elfjes nog het liefst een snoepstok in hun **** zouden rammen. En Zwigoff heeft er zin in: hij laat zijn hoofdpersonages verzeilen in de meest ongerijmde situaties, zet de (Amerikaanse) consumptiemaatschappij stevig te kakken en weet zelfs de obligate feelgood finale nog min of meer uit de weg te gaan. Alleen daarvoor verdient een regisseur die een film als deze maakt in mijn ogen al een schouderklopje.

De acteurs leveren zeker een meerwaarde. Billy Bob Thornton is fantastisch gecast als de tegen de sterren op zuipende kleine crimineel (leuk weetje: Thornton was vaak echt dronken tijdens de opnames - over method acting gesproken!) en de 1 meter hoge Tony Cox is een regelrechte giller. Ongelooflijk wat voor snelle one-liners en vulgariteiten er uit de mond van dit mannetje komen. Zelfs een in bloedvorm verkerende Eddie Murphy zou met het schaamrood op de wangen weglopen. Brett Kelly, het jonge gepeste vetzakje van dienst, zorgt zowaar voor een absurde parodie op de gemiddelde Amerikaanse 10-jarige. Maar de grote troef is toch wel een erg grappig scenario van Glenn Ficarra en John Requa waarin de geslaagde grappen elkaar full speed opvolgen. De film begint en het is meteen prijs. Een lekker snelle start en een speelduur die net lang genoeg is om het idee fris te houden. Mooi.

Je moet het Zwigoff nageven: als de mens beslist om er een zwarte komedie van te maken, dan is het ook een zwarte komedie. Geen compromissen, geen toegevingen, gewoon gitzwarte humor. Behoorlijk grof, vaak verrassend en altijd grappig. De zaal ging geregeld letterlijk plat. Pareltjes zijn toch wel de scènes waarin Willie verkleed als Kerstman totaal ongeïnteresseerd de vele kindjes bij hem op de schoot neemt of deze waarin hij in een zatte bui een serveerster opscharrelt die kickt op mannen in een kerstmankostuum. Dit is de nachtmerrie van elke brave KWB'er. Politiek totaal incorrect maar tenminste met de ballen om het tot het einde vol te houden. 'Bad Santa' heeft zijn titel niet gestolen: wie altijd heeft gedacht dat Kerstmis uitsluitend rond gezelligheid en een olijke rode dikkerd draaide moet deze film maar eens bekijken. Lachpartijen gegarandeerd!

3 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:52   #10   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: '2046'

Nadat zijn relatie met Su Li Zhen (Maggie Cheung) is stukgelopen, verlaat Chow Mo Wan (Tony Leung) Singapore en trekt terug naar Hong Kong. Hij huurt er een kamertje en begint te schrijven aan een science-fictionroman, '2046' genaamd, over een trein die af en toe naar het jaar 2046 vertrekt maar wiens passagiers nog nooit zijn teruggekeerd. In zijn roman verwerkt Chow persoonlijke ervaringen en observaties terwijl hij in het echte leven opnieuw op zoek tracht te gaan naar De Liefde. De Liefde die hij ooit in Hong Kong tegen het lijf liep, in Singapore uit het oog verloor en waar hij nu opnieuw mee in contact probeert te zoeken...

Soms vraag je je aan het einde van een film wel eens af hoe het de hoofdpersonages verder zou zijn vergaan. Wong Kar Wai's 'In the mood for love' was zeker zo'n film. In deze fantastische prent liet Wong ons kennismaken met Chow en Su Li, twee zielen die op een vreemde manier naar elkaar toegroeiden. Het enigmatische einde van de film liet de kijker achter met een aantal vragen, vragen die gedeeltelijk met '2046' beantwoord worden. Het project '2046' begon als een soort sequel maar gaandeweg groeide het tot iets anders uit. Er is een zekere link, getuige daarvan de bijrol van Maggie Cheung en Tony Leung die opnieuw de hoofdrol vertolkt, maar toch is dit niet 'In the mood for love 2' geworden. Het kan geen kwaad die film voor aanvang nog eens te bekijken, doch deze film benadert het thema van de liefde vanuit een ander perspectief.

In '2046' kan Wong Kar Wai zich weer eens goed uitleven met zijn favoriete onderwerp. Dit maal toont hij ons het verwerkingsproces na een relatie, de pijn en ontreddering, het opnieuw radeloos op zoek gaan naar die ene speciale, de grote unieke liefde die je hoopt een tweede keer te ervaren. Dat leidt tot pijnlijke ervaringen en ontnuchtering. De sfeer in '2046' is dan ook een stuk donkerder dan in 'In the mood for love' het geval was. Visueel is het echter opnieuw een feest. De cinematografie van Christopher doyle is weer eens om duimen en vingers bij af te likken. De zweverige sfeer maakt plaats voor een indrukwekkende retro-futuristische stijl die een lust voor het oog is en op zichzelf al bakken gevoeligheid uitstraalt. Doyle en Kar Wai voelen elkaar perfect aan en dat leidt tot beelden die je niet zelden als pure cinematografische kunst kan bestempelen.

Ook de soundrack is opnieuw erg sterk. Shigeru Umebayashi heeft weer enkele melodieën gecomponeerd die door je hoofd blijven spoken. Of de soundtrack van '2046' net zo'n succes wordt als die van 'In the mood for love' valt moeilijk te voorspellen, maar hij moet er in ieder geval niet veel voor onderdoen. De indrukwekkende cast bevat enkele van de allergrootste namen in de hedendaagse aziatische cinema (Tony Leung, Maggie Cheung, Gong Li, Zhang Ziyi) en stelt niet teleur. Toch liet de film niet dezelfde verpletterende indruk bij mij achter als 'In the mood for love'. '2046' is ambitieus en ook geslaagd, maar duurt gewoonweg te lang. Niet alle stukken, of liever gezegd alle relaties die in de film aan bod komen zijn even boeiend. Hierdoor lijkt het alsof de film af en toe wat lijkt te slepen. Welke relaties U bekoren zal geheel van uzelf afhangen, maar er zullen er zeker enkele tussen zitten die er uit zullen schieten. Misschien heeft Wong Kar Wai met '2046' iets té veel willen zeggen. Maar hij doet het in ieder geval weer op zo'n elegante en sierlijke manier dat je niet anders dan bewondering kan hebben voor zijn vakmanschap. Kar Wai bevestigd nogmaals zijn status als één van de meest interessante en toonaangevende filmmakers van het moment. Samen met 'In the mood for love' vormt '2046' een essentieel tweeluik over de liefde dat elke rechtgeaarde filmfan moet gezien hebben.

3 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:53   #11   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Alfie' (2004)

Alfie (Jude Law) is een jonge, vlotte, knappe Brit die naar New York is uitgeweken om er van het leven te genieten. Alfie heeft twee doelen in zijn leven: het eerste is samen met zijn vriend en collega Marlon (Omar Epps) het limousinebedrijf waar ze werken overnemen. Het andere hangt meer samen met de echte passie van Alfie: zoveel mogelijk vrouwen versieren. Hij heeft wel een soort van relatie met Juie (Marisa Tomei), een alleenstaande moeder, maar dat belet hem niet opm bij elke kans die hij krijgt achter de vrouwtjes aan te gaan. Deze levensstijl bevalt hem prima, maar wanneer hij een slippertje maakt met de Lonette (Nia Long), de knappe vriendin van Marlon, wordt hij plots geconfronteerd met de harde realiteit van het leven.

Flashback naar 1966. In dat jaar kwam er een stoute Britse komedie uit rond de ultieme ladykiller. Deze rol van geilaard zou van Michael Caine een ster maken en de film een plaatsje in de rij Britse klassiekers opleveren. Die film was 'Alfie'. We zijn nu 2004 en er is inmiddels veel veranderd. Sexkomedies zijn boertige, platte kluchten geworden, bevolkt door tieners die bij het zien van het kleinste stuk naakt vlees met de vlag vooruit richting doel afstevenen. Temidden van deze popcorncultuur doet Charles Shyer een poging om de rokkenjager van weleer weer even onder de aandacht te brengen. Voor de hoofdrol werd opnieuw een Brit gekozen. Uiteraard werd het verhaal geupdate (U weet wel hoe dat tegenwoordig gaat) om ook de interesse van de huidige generatie te trekken. Helaas is het resultaat verre van geslaagd.

Zoals gewoonlijk hebben de Amerikanen een prachtig origineel weer eens serieus verkracht door aan het verhaal beginnen te sleutelen. Het resultaat lijkt nergens naar. Het drama speelt zich op twee punten af: ten eerste is er, waarschijnlijk speciaal voor het Amerikaanse publiek, voor gezorgd dat alle scherpe kantjes zorgvuldig van het originele stuk zijn afgevijld. Nog liever een hoop clichés dan een sterk verhaal dat zijn dienst bewezen heeft en er nog steeds als een huis staat. Ten tweede (en nog veel erger) hebben ze er godverdomme een grietenfilm van gemaakt. Onwaarschijnlijk! Niets tegen de beboezemde medemensjes onder ons, maar Alfie was in het origineel toch echt wel de ultieme ladies man, een vent die er, ondanks zijn gemiddelde uiterlijk, geen problemen mee had aan elke vinger 5 vrouwtjes te hebben en er zelf ook geen probleem van maakte. Maar niet anno 2004 meneer, oh nee, nu moet Alfie zonodig meteen al last krijgen van een geweten.

Jude Law speelt de rol te veel als de droomgast die op de slaapkamer van iedere tienermeid hangt te pronken en te weinig als de immorele geilaard die trots is op wat hij doet. De plot is zo verschrikkelijk voorspelbaar en moraliserend gehouden dat alleen een goede vertolking van Law nog wat de pijn had kunnen verzachten, doch helaas. Verder als het predikaat sympathiek komt hij hier niet. De regie kan er dan weer mee door. Het enige echt goede aan de film was eigenlijk de soundtrack: de titelsong van Joss Stone buiten beschouwing gelaten (die niet aan het begin van de film had mogen zitten) is die echt puik in orde. Speciaal voor de gelegenheid kropen goeie ouwe Mick Jagger en Dave Stewart hemzelve nog eens in de legendarische opnamestudio's van Abbey road om met enkele fijne nummers op de proppen te komen. Het is een pleister op de wonde, maar bloeden doet de film toch. Wie had durven vrezen dat de 'Alfie' van het nieuwe millenium een chick flick zou zijn? Mijn advies (in deze volgorde): 1. Bekijk de originele 'Alfie' uit 1966 (nog eens). 2. Koop eventueel de soundtrack. 3. Bespaar U een ontgoocheling en mijdt deze tamme remake.

1.5 ster op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:55   #12   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Lemony Snicket's a series of unfortunate events'

Het is een zwarte dag voor de drie kinderen van het gezin Baudelaire wanneer ze bij hun thuiskomst vaststellen dat hun huis is afgebrand en dat hun ouders er het leven hebben bij gelaten. Violet (Emily Browning), de oudste en een uitvindster, haar belezen broer Klaus (Liam Aiken) en hun kleine zusje Sunny (Kara & Shelby Hoffman) die overal haar tanden in zet worden door Mr. Poe (Timothy Spall) ondergebracht bij hun nieuwe voogd, een achterachterachteroom de ze nog nooit gezien hebben. Wanneer ze bij de stulp van deze vreemde snuiter aankomen is het niet meteen wat ze verwacht hadden: oom Olaf (Jim Carrey) blijkt een eersteklas bedrieger te zijn die enkel los ligt op het familiefortuin van de Baudelaires. Wanneer hij erachter komt dat hij zal moeten wachten tot de 18de verjaardag van Violet om aan het fortuin te kunnen probeert hij de kinderen om zeep te helpen.

Het is een moeilijk gevalletje, deze 'Lemony Snicket's a series of unfortunate events': de film wordt gepromoot als een jeugdfilm maar is waarschijnlijk te eng voor de echt jonge kinderen en misschien niet cool genoeg voor tieners, heeft een grappige Jim Carrey in een film die op het eerste zicht meer aanleunt bij 'The Grinch' dan bij 'Liar liar' of 'Me, myself and Irene' en daardoor ook een deel van zijn publiek zal afschrikken. Voor wie is deze film dan eigenlijk bedoeld? Als je het mij vraagt is hij geknipt voor 'volwassen jeugd' en 'jeugdige volwassenen'. Ik heb er in ieder geval intens van genoten. Het zit goed in elkaar, bevat enkele leuke gags en ideetjes en is visueel erg mooi gemaakt. Naar mijn mening hangt het er bij deze film vooral van af waar je op naar zoek bent: als dat gewoon een lekker ontspannende jeugdvertelling is dan zit je hier zeker op je plaats.

'Lemony Snicket's a series of unfortunate events' is gebaseerd op de eerste drie boeken uit een gelijknamige jeugdboekenreeks van schrijver Lemony Snicket, maar de makers hebben het oorspronkelijke materiaal wel flink onder de schip genomen. Het resultaat is een donker sprookje dat, moest ik niet beter weten, zo van de hand van Tim Burton lijkt te komen. De decors, de kleuren, de shots... Regisseur Brad Silberling moet wel beïnvloed zijn door de films van Burton. Het ziet er allemaal betoverend akelig uit met tot de verbeelding sprekende locaties, spannende situaties en lekker geinige humor. De sfeer die de film uitademt is dan ook van die aard dat je je gewillig laat meevoeren door het verhaal.

Het sterke aan 'Lemony Snicket's a series of unfortunate events' waren toch wel de personages. In tegenstelling tot veel andere Amerikaanse jeugdprenten zijn de figuren hier wel sympathiek. Violet , Klaus en Sunny zij drie toffe kinderen waar ik geen enkele moeite mee had. Een leuke toets is dat het gebrabbel van Sunny, de peuter van de bende, steeds wordt ondertiteld. Opeens blijken gaga en wadada niet zo betekenisloos te zijn. Genieten is het ook van Jim Carrey die een bijwijlen hilarische Olaf neerzet in een rol die hem op het lijf geschreven is. Olaf is heerlijk doortrapt en slecht en Carrey speelt hem geweldig. Het is erg onnozel maar nooit belachelijk. Dat slaat eigenlijk op de hele film. Samen met leuke bijrollen van onder andere Billy Connolly, Meryl Streep en Dustin Hoffman, de aangename vertelstem van Jude Law en de mooiste eindgeneriek in tijden heeft 'Lemony Snicket's a series of unfortunate events' mij een verrasend plezierige avond bezorgd. Fijn vertier voor jong en oud!

3 sterren op 4

Trailer



P.S. vanaf hier 2005
Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:57   #13   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'National treasure'

Toen hij nog een kleine jongen was vertelde zijn opa (Christopher Plummer) Benjamin Franklin Gates (Nicholas Cage) dat hij geloofde dat de Founding Fathers ergens op het Amerikaanse vasteland een grote schat verstopten. Ze lieten overal aanwijzingen achter, maar het grote ongeluk voor de familie Gates was steeds dat ze de schat nooit konden vinden en hun vruchteloze zoektocht de familie tot de risée binnen het wereldje van historici maakte. Toch is Ben steeds met de zoektocht verder gegaan, en hij voelt dat hij dicht bij de schat is. Wanneer hij opnieuw een belangrijke aanwijzing ontdekt probeert zijn partner Ian Howe (Sean Bean) hem en zijn vriend Riley (Justin Bartha) uit te schakelen. Ian en Ben weten dat er zich op de achterkant van de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring een geheime kaart bevindt. De enige manier volgens Ben om te voorkomen dat de verklaring in handen van Ian valt is om ze zelf te stelen...

'National treasure' is typisch. Het is typisch Disney. Het is typisch Jerry Bruckheimer. Het is typisch Amerikaans. Het is gewoon té typisch. Niet dat het een echt slechte film is hoor, maar verrassen doet 'National treasure' op geen enkel moment. Het gegeven (zoektocht naar een legendarische schat) is natuurlijk gesneden koek voor Disney om er een lekker ouderwetse avonturenfilm van te maken, het soort prent waar je met een gerust hart met je kinderen kan naar gaan kijken, en door de plot te kruiden met een behoorlijke brok Amerikaanse geschiedenis proberen ze de kijker, volledig in de traditie van het huis, en passant nog wat bij te brengen ook. Helaas (noem me gerust chauvinistisch) interesseert de geschiedenis van de Founding Fathers me als europeaan maar matig. 'National treasure' lijkt toch in de eerste plaats bedoeld voor het eigen Amerikaanse publiek. De schoolgaande jeugd op een entertainende manier iets aanleren, dat zullen ze bij Disney warschijnlijk gedacht hebben.

Dat entertainende, daarvoor ging men aankloppen bij Jerry 'boom-boom' Bruckheimer, Hollywoods favoriete specialist in springtuigen en vette ontploffingen. Na vijf minuten slaagt Bruckheimer er al in een oud schip van ogenschijnlijk onschatbare waarde de lucht in te laten vliegen. Beetje vreemde manier om mensen duidelijk te maken dat je zorgzaam met het nationale erfgoed moet omgaan, maar soit. Daarna lijkt het wel alsof Bruckheimer op de rem is moeten gaan staan: de actie-scènes zijn net entertainend genoeg maar het wauw-gevoel ontbreekt. De adrenaline en opwinding gieren niet bepaald door je lijf tijdens het bekijken van 'National treasure' en dat is gezien het gegeven jammer. Blijkbaar is de invloed van Disney over deze productie toch nog net iets groter dan die van Bruckheimer.

Ook de meeste acteurs maken niet echt indruk. Nicholas Cage doet nog eens zijn nummertje van sympathieke actieheld over, doch overtuigt niet in de actiescènes. Hij slaagt er wel in de schattenjacht met een zeker enthousiasme over te brengen, maar hij is zeker niet groots. Diane Kruger is een matte love interest, Sean Bean is niet dreigend genoeg als de slechterik en Jon Voight speelt een rol waarvan hij zelf zichtbaar weet dat het beneden zijn kunnen is gegrepen. Wel plezierig is voor één keertje side-kick Justin Bartha die enkele leuke droogkomische tussenkomsten heeft. Uiteindelijk zijn het de bijrolletjes van klasbakken Christopher Plummer en Harvey Keitel die nog het meest bijblijven. 'National treasure' afdoen als een slechte film zou overdreven zijn. Het is net ontspannend genoeg om er mee door te kunnen. Verwacht echter niets speciaals. Daarvoor is dit filmpje gewoon te typisch en te braafjes. Veel té braafjes.

2 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 11:59   #14   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Mean creek'

Op een namiddag, in een klein, eenvoudig dorpje in Oregon, wordt Sam (Rory Culkin) neergeslagen door George (Josh Peck) omdat hij aan zijn digitale camera kwam. Het is niet de eerste keer: George is de bullebak van de school, een dik ventje zonder vrienden die voor het minste op je smoel slaat of je totaal voor schut zet. Wanneer Sam dit aan zijn broer Rocky (Trevor Morgan) vertelt vindt Rocky dat het genoeg geweest is. Samen met zijn vrienden Clyde (Ryan Kelley) en Marty (Scott Mechlowicz) komt Rocky met een plan op de proppen om eens goed wraak op George te nemen. Ze zullen de jongen voor een boottochtje uitnodigen dat hij niet gauw zal vergeten. Om de leugen voor George compleet te maken wordt ook Millie (Carly Schroeder), het vriendinnetje van Sam mee op het uitje uitgenodigd...

Soms kan een kleine, eenvoudige film bijzonder effectief zijn. 'Mean creek' is daar een prima voorbeeld van. Deze indie, gedraaid met een ogenschijnlijk klein budget, doet wonderen met de middelen waarover het beschikt. Dat zijn: een jonge, fantastische cast, een geweldige fotografie en een knappe opbouw van de spanning. Al van bij de beginscène weet je dat het goed zit: de wijze waarop Jacob Aaron Estes zijn camera richt op de speelplaats van het provinciale schooltje waar Sam, Millie en George les lopen geeft perfect de sfeer weer die er op een lagere school hangt. De personages zijn bijzonder goed geschetst: elke school heeft wel een George, het soort bullebak waar iedereen in zijn jeugdjaren wel eens mee te maken heeft gehad. Zeer herkenbaar.

De jonge acteurs zijn nu eens niet de gladde tieners die in het gros van de Amerikaanse tienerdrama's rondlopen maar echte jongeren. Rory Culkin (inderdaad, nog een broer van), Trevor Morgan, Ryan Kelley, Scott Mechlowicz, Carly Schroeder, Josh Peck. Een uitstekende cast die de film op hun jonge schouders kunnen torsen. Levensechte vertolkingen. Estes dwingt hen niet ongewone emoties te faken maar laat hen eenvoudigweg zijn. Het komt de film zeker ten goede. Het knappe is dat je de kinderen volkomen begrijpt. Hun houding tegenover George wijzigt tijdens de film en op die momenten wijzigt je houding als kijker mee. Het is op geen enkel moment ongeloofwaardig. In haast documentaire stijl ('Mean creek' lijkt af en toe wel op een zorgeloze vakantiefilm die door de moeder buiten beeld werd gedraaid) geeft Estes het relaas van deze zes weer.

De wijze waarop Estes de spanning opbouwt is groots. Net als in John Boormans 'Deliverance' sluimert er ondanks de vele zonnestralen, de absolute natuurpracht en de zorgeloze toon iets dreigends. Wanneer het conflict uiteindelijk ontploft - meesterlijke, intense scène! - leidt dit niet tot een overbodig tweede deel. In de plaats van de zaak onnodig te rekken houdt Estes de zaak bewust kort. De twijfels die bij de vrienden aan de oppervlakte komen, de manier waarop de groep dreigt uiteen te vallen, het is prachtig om te zien. De gebruikelijke overnadrukkelijke emoties (de camera stopt net voor de moeder van George het slechte nieuws wordt meegedeeld) blijven ons bespaard terwijl de mooie soundtrack voor het perfecte tegengewicht van het duistere verhaal zorgt. Na afloop is het alsof je precies zelf een stukje onschuld verloren bent, maar neem maar van mij aan dat je in het geval van 'Mean creek' de boot absoluut niet wilt missen.

3 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 12:02   #15   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Ghost in the shell 2: innocence'

2032. Batou (Akio Ôtsuka), een cyborg die deel uitmaakt van de speciale sectie 9, moet samen met zijn nieuwe partner Togusa (Kôichi Yamadera) een zaak onderzoeken waarbij een nieuw model sexaroids hun meesters vermoordden alvorens 'zelfmoord' te plegen door zichzelf uit te schakelen. De eerste sporen leiden naar het bedrijf dat de robots op de markt bracht. Batou lijkt echter afwezig. Sinds zijn oude partner majoor Motoko Kusanagi (Atsuko Tanaka), ook cyborg, volledig in het netwerk opging spoort hij naar aanwijzingen die op haar bestaan kunnen wijzen. Hij is er vast van overtuigt dat er iets als een beschermengel over hem waakt, een beschermengel die hij hard zal nodig hebben wanneer ook de yakuza bij de zaak betrokken blijken te zijn.

Met 'Ghost in the shell 2: innocence' had Mamoru Oshii de zware taak om een geslaagd vervolg te breien aan een absolute klassieker binnen de anime. Ik denk niet dat ik overdrijf wanneer ik zeg dat 'Ghost in the shell' één van de beste en meest invloedrijke sf-films van de jaren negentig was. En terecht. Oshii slaagde erin een knappe tekenstijl te combineren met een intelligente plot die voer voor discussie bood. De science-fiction van Oshii valt zowiezo nooit te vergelijken met de hapklare avonturen van de Kirks, Solo's en zelfs Neo's binnen het filmuniversum. In de unieke werelden die Oshii creëert (zie ook het onderschatte 'Avalon') beheersen intrigerende dilemma's de protagonisten en zijn het niet de protagonisten die voor de dilemma's zorgen.

In 'Ghost in the shell 2: innocence' is het niet anders. Centraal staat deze keer de vraag naar leven en menselijkheid. Tenminste, dat is voor mij toch de meest pregnante vraag die uit dit intrigerende kijkstuk naar voren kwam. De plot is slechts bijzaak in deze animatiefilm om enkele ethische vraagstukken aan op te hangen om U tegen te zeggen. De film van bij de eerste kijkbeurt 'doorhebben', voor zover dat al mogelijk is, lijkt me dan ook niet vanzelfsprekend. Je kan je best doen om de personages in hun gedachtengang te volgen maar zelfs dat is niet eenvoudig. Batou, Togusa en alle andere figuren slagen er namelijk in zich vaak via zware filosofische uitspraken uit te drukken, uitspraken die zeker ergens op slaan en de amateurfilosoof in mij aanspraken maar de dialogen ook erg zwaar en eerder stroef maken.

Het andere stroeve aan deze tekenfilm zijn de figuren zelf die zich niet altijd even vlot voortbewegen door de decors. Het gaat weliswaar om robots maar de integratie van deze tweedimensionale figuren in de driedimensionale decors is niet helemaal natuurlijk. Niet dat de film visueel teleurstelt. Ik moest mijn mond regelmatig weer toeduwen omdat hij van pure verbazing weer eens was opengevallen. De decors zijn absoluut subliem, behoren zonder twijfel tot het allerbeste wat ik al op CGI-gebied in een tekenfilm heb gezien. Oshii laat zijn film zich afspelen tegen de achtergrond van enkele indrukwekkende, tot de verbeelding sprekende locaties als een reusachtige gothische kerk en een futuristische stad waar zich een soort carnavalstoet voltrekt. De pracht en praal van de 3D-objecten is niet het enige verbazingwekkende, de makers zijn er ook in geslaagd hun beelden sfeer en gevoel te laten uitstralen.

Het bevreemdende aan het verhaal is dat veel van de cyborgs zich menselijker gedragen dan de echte mensen om hen heen. Na zijn uren keert Batou naar zijn appartement terug om er zijn hond eten te geven en zich neer te ploffen in een zetel met een pilsje in de hand. De hond springt op zijn schoot en kijkt zijn meester aan met ogen waar echte liefde uit spreekt. Volstrekt geloofwaardig. Het is misschien wel dé verdienste van de tekenaars dat ze, ondanks alle technische middelen die ze konden hanteren, erin geslaagd zijn gevoelens en emoties in hun film te stoppen, een film die bevolkt wordt door mechanische objecten en cyborgs, dingen waarvan je niet verwacht dat ze een dergelijk gehalte menselijkheid in zich hebben. Het maakt dat de prent nog het meest iets wegheeft van 'Blade runner'.

Het regietalent van Oshii laat zich niet onbetuigd. 'Ghost in the shell 2: innocence' bevat enkele memorabele, briljante scènes. Bijzonder sterk was het stuk waarin Batou en Togusa de gevaarlijke hacker Kim ondervragen en je dezelfde scène drie maal te zien krijgt, steeds met een aantal subtiele verschillen. Het is misschien geen totaal originele vondst maar het was wel de allereerste keer dat ik iets dergelijks in een animatiefilm toegepast zag. Het werkt uitstekend. Kenji Kawai heeft voor een sterke soundtrack gezorgd met enkele stukken die blijven naspoken. 'Ghost in the shell 2: innocence' is geen voor de hand liggende film die in België, vrees ik, moeite zal hebben om een groot publiek te vinden (in Japan daarentegen deed de film het bijzonder goed aan de box office). Jammer, want dit is iets heel speciaals, een unieke prent die moeilijk te doorgronden is en zeker meedere kijkbeurten rechtvaardigt. Uiteindelijk is het enkel jammer dat Oshii er niet in is geslaagd om zijn verhaal wat coherenter te maken en beter met zijn thema te laten samensmelten. Misschien is hij daar wel te ambitieus geweest. Wie zijn tekenfilms graag licht houdt zal het beter bij 'The incredibles' en consorten houden. Wie echter ook eens van iets volledig anders wil proeven mag dit eigenlijk niet missen. 'Ghost in the shell 2: innocence' is een diepzinnige, intrigerende en zwaar indrukwekkende anime geworden.

3.5 sterren op 4



Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 12:04   #16   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Garden state'

Andrew Largeman (Zach Braff), een in L.A. wonende jonge acteur, zit al het grootste deel van zijn leven aan lithium en andere zenuwcontrolerende pillen. Zijn vader (Ian Holm) belt hem op om te zeggen dat zijn moeder overleden is. Het betekent voor Largeman een reden om voor het eerst in lange tijd terug te keren naar de plaats waar hij opgroeide. Na de begrafenis loopt hij twee oude vrienden tegen het lijf en besluit hij zijn oude vriendschapsbanden weer wat aan te halen en meteen ook maar iets te doen aan de stekende hoofdpijn die hem reeds enige tijd parten speelt. In de wachtzaal van het ziekenhuis waar zijn vader hem naartoe heeft gestuurd maakt hij kennis met Sam (Natalie Portman), en hij geeft haar een lift naar huis...

'Garden state', het regiedebuut van Zach Braff, is een feel good indie van degelijke makelij. Braff speelt zelf de hoofdrol als Andrew Largeman, een sympathieke kerel die het grootste deel van zijn tijd zwevend tussen realiteit en trance doorbrengt. De film zelf ademt dezelfde sfeer uit: op een soort wazige, dromerige wolk wandelt Largeman de ene na de andere situatie binnen, zonder dat hij echt contact heeft met hetgeen rondom hem gebeurt. Als kijker raak je zelf op den duur wel wat versuft door de stijl die Braff hanteert maar anderzijds levert het wel enkele leuke, bizarre en absurde situaties. Er zitten enkele redelijk originele grappen en situaties in 'Garden state'. Echt fantastisch kon ik de prent echter niet noemen. De sfeer verliest na een tijdje zijn kracht en wordt zelfs wat vervelend.

De acteurs houden het gelukkig overeind. Zach Braff ziet er echt uit als een vriendelijke kerel en de vrienden die hij erop nahoudt (de nouveau riche, de slacker) zijn leuke types. Als er één figuur is die mij echter zal bijblijven wanneer ik aan 'Garden state' denk is het Sam. Natalie Portman was zelden zo innemend als in deze rol. Ze bereikt als de dwangmatig liegende speelvogel een schattigheidsfactor die ik tien jaar geleden enkel aan Winona Ryder zou hebben toegedicht. De feel good-factor van 'Garden state' komt wat mij betreft voor 70% op haar naam te staan. Enkel het talent van Ian Holm blijft wat onderbenut. Maar over het algemeen genomen is dit een prima cast die er geen enkel probleem mee zal hebben om de kijker te behagen.

Hoewel de hele film naar mijn mening net iets te onderbelicht was laat Braff zien dat hij als regisseur zeker het talent bezit om het ver te schoppen. De film is nooit uitbundig maar de hele tijd sluimert er een ingetogen soort humor rond. Dialoogwijs is 'Garden state' bijwijlen verrassend en verfrissend oprecht en dat doet in deze cynische tijden ook wel eens deugd. Andrews monoloog over thuiskomst en familie ging in ieder geval recht naar het hart en de ontluikende romance tussen Sam en Anderw wordt mooi weergegeven. En dat de mens verstand heeft van muziek mag blijken uit de bijzonder fijne soundtrack die de film vergezeld (Simon & Garfunkel! The shins!). Dit is moderne Amerikaanse folkcinema die een mooie toon aanhoudt. Behoudens enkele originele locaties - het ravijn met de woonark was een prachtige vondst - wordt het nergens uitzonderlijk, maar aangenaam om naar te kijken is het zeker. En voor een feel good film als 'Garden state' betekent dat: mission accomplished.

2.5 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 12:06   #17   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Wicker Park'

Twee jaar geleden verdween Lisa (Diane Kruger) uit het leven van Matthew (Josh Hartnett). Hij verhuisde voor zijn werk naar New York. Ze hadden afgesproken voor een laatste rendez-vous in Wicker Park, maar Lisa kwam niet opdagen. Matthew heeft Lisa niet kunnen vergeten maar staat wel op het punt te trouwen. Wanneer hij voor een zakendiner in een Italiaans restaurant zit wordt hij even onwel en moet naar het toilet. In de gang hoort hij toevallig een gesprek en loopt er hem een vrouw voorbij. Te laat valt zijn frank en komt hij tot het besef dat het om Lisa gaat. Volledig van zijn melk begint hij aan een zoektocht naar zijn verdwenen vriendin, daarbij geholpen door zijn vriend Luke (Matthew Lillard).

'Wicker Park' is de Amerikaanse remake van 'L'appartement', een Franse film uit 1997 met Vincent Cassel en Monica Bellucci. Josh Hartnett heeft de plaats ingenomen van Cassel en de rol van Bellucci ging naar Diane Kruger. Ik heb het origineel nog niet gezien, maar het vergde niet veel moeite om mij in te beelden dat dat toch wel een betere film moet geweest zijn dan deze halfslachtige poging van McGuigan. 'Wicker Park' is van alles veel te weinig. Het verhaal stelt bijzonder weinig voor en is zo beperkt dat het gewoonweg niet volstaat om er een bijn a twee uur durende film aan op te hangen. Reeds halfweg had 'Wicker Park' zijn charme verloren. Van dan af zit je gewoon te wachten op de aftiteling.

McGuigan heeft het gebrek aan plot proberen te verdoezelen door de film te voorzien van een uitgebreide flash-backstructuur. Het is echter tekenend voor het verhaal dat veel flash-backs gewoon verscheidene keren dezelfde scène zijn, die dan weliswaar een paar seconden langer duurt waardoor je iets meer te weten komt van hoe en vooral in welke chronologische volgorde alles zich precies heeft afgespeeld. De structuur voegt in 'Wicker Park' echter niets wezenlijks toe aan de film. Geen extra spanning, geen extra mysterie, geen extra drama. Dat komt omdat je vanaf het moment dat Rose Byrne op de proppen komt toch al de afloop van het verhaal kent. En dan is telkens opnieuw dezelfde scène bekijken gewoonweg strontvervelend.

Er wordt daarnaast ook maar matig geacteerd. Diane Kruger is geen grootse actrice en eerlijk gezegd vermoed ik ook niet dat er eentje in haar verborgen zit. Zowel in 'Troy' als in 'National treasure' als in deze film zet ze in feite dezelfde vlakke vertolking neer. Josh Hartnett is hier duidelijk meer om de looks dan om zijn kunnen gecast en Rose Byrne vergeet haar personage een lekker psychotisch kantje mee te geven. Het had de film nog een leuk fungehalte kunnen opleveren maar nee: Byrne beperkt zich tot wat plat gesnotter en een droevige blik. McGuigan zet het allemaal wel behoorlijk in beeld en gebruikt af en toe een leuke cameravoering maar achteraf bleef toch vooral het gevoel hangen dat dit een film was die geen enkele bijzondere (goede of slechte) indruk wekte. 'Wicker Park' is te triviaal voor woorden en daarom ga ik er ook niet veel meer woorden aan vuil maken: onopvallende en alles behalve memorabele film die uw tijd eigenlijk niet waard is.

1.5 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 12:07   #18   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Sideways'

De gerateerde schrijver Miles (Paul Giamatti) pikt zijn vriend Jack (Thomas Haden Church), reen tweederangsacteur, op om bij wijze van vrijgezellenafscheid een wijntour te maken door het Californische Napa Valley. Jack die op trouwen staat heeft geen benul van wijn, maar een ding weet hij wel zeker: hij wil nog eenmaal flink de bloemetjes buiten zetten voor hij definitief het jawoord aan zijn verloofde geeft. De getormenteerde Miles die zelf nog niet over een pijnlijke scheiding heen is wil zich samen met Jack een weekje heerlijk ontspannen en zich wijden aan het degusteren van wijn, golf en de prachtige omgeving. Ze zijn nog maar aangekomen in hun hotel of Jack heeft al een scharrel met Stephanie (Sandra Oh), de vriendin van de Maya (Virginia Madsen), een bevriende dienster van Miles...

Als de wijn is in de kan, is de waarheid in de man. Als we van deze oude volkswijsheid mogen uitgaan, dan schuilt er heel wat waarheid in 'Sideways', want er wordt flink wat wijn gedronken en vooral behoorlijk wat afgeluld over de wijncultuur in Alexander Paynes nieuwste. Toch moet je geen wijnliefhebber zijn om van deze prent te genieten. Een gevoel voor milde humor en wat menselijkheid volstaan al. De films van Payne hebben het tot dusver nooit echt moeten hebben van uitgesproken burleske humor. Ook in 'Sideways' is dat niet anders. Er zitten enkele erg grappige scènes in de film maar het is vooral de milde glimlach die hier triomfeert. Wie uitgesproken, Jim Carrey-achtige toestanden verwacht is hier duidelijk aan het verkeerde adres.

'Sideways' was in de eerste plaats een erg geinig filmpje. Dat is vooral te danken aan de chemistry tussen Paul Giamatti en Thomas Haden Church, een geweldig duo. De een is een schuchter, de ander extravert, de ene bedachtzaam en de andere impulsief. Het is een gegeven zo oud als de straat maar in 'Sideways' levert het fijne comedy op. Giamatti is een geweldige loser (alleen dat hoofd al) terwijl ik in Thomas Haden Church echt die vlotte soapacteur zag waar ik mij dagelijks aan kan ergeren. Ze portretteren Miles en Jack als twee echte mensen waarin je je kan herkennen. Het acteerwerk is van hoog niveau. Naast Giamatti en Church zijn ook Sandra Oh en een geweldige Virginia Madsen sterk op dreef. Ze hebben dan ook dankbare rollen om zich in uit te leven.

Payne observeert raak. Het scherp geschreven script lijkt aanvankelijk een soort komische variant op 'Mondovino' te worden, maar sommige dialogen over wijn zijn bijzonder subtiel. Prachtig is de scène waarin Miles en zijn droommeisje Maya op de veranda zitten en ze via het karakter van hun favoriete wijn eigenlijk hun eigen ziel blootleggen. De spanning die er op dat moment tussen Giamatti en Madsen in de lucht hangt is onwerelds mooi. 'Sideways' is als komedie een welkome afwisseling van de doorsnee films binnen het genre. De eenvoudige visuele aanpak van Payne met vooral veel aandacht voor de omgeving, de schitterende dialogen (Jack: "Waarom noemen ze witte wijn in godsnaam Pinot Noir?") en de fijne soundtrack vervolledigen deze bijzonder fijne prent. Toegegeven, naar het einde toe kwam het gezwets over de Pinot Noir, de Chardonnay en de Merlot ook uw dienaar wat het strot uit, maar het is met 'Sideways' als met alle goede geneugten in het leven: deze warme, sympathieke en mooie film wordt pas echt geapprecieerd als je er voldoende van gesavoureerd hebt. Grappige, menselijke film waarmee Payne nogmaals zijn talent bewijst!

3 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 12:09   #19   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'Closer'

Terwijl hij over straat loopt heeft Dan (Jude Law) oogcontact met Alice (Natalie Portman). Heel even hebben ze ene 'moment' maar dan wordt Alice aangereden door een taxichauffeur. Dan brengt haar naar het ziekenhuis, van het een komt het ander en voor de dag om is trekt Alice bij hem in en heeft Dan een nieuwe vriendin. Een jaar verstrijkt. Dan, die inmiddels een boek heeft geschreven, gaat op een dag bij de professionele fotografe Anna (Julia Roberts) om er een mooie foto voor de hoes van zijn boek te laten trekken. Dan valt als een blok voor Anna die zelf net een scheiding achter de rug heeft. Hij beseft echter dat hij Alice nooit zou kunnen verlaten. Anna ziet het niet zitten om tweede viool te spelen en hoewel ze zich ook wel aangetrokken voelt tot Dan wijst ze hem af. Daarop wil Dan wraak nemen: op het internet geeft hij zich uit voor Anna en regelt een blind date met Larry (Clive Owen)...

Mike Nichols is de laatste tijd weer lekker bezig. Zijn mini-serie 'Angels in America' werd vorig jaar overladen met Emmy awards en met 'Closer' heeft hij zijn beste film in tien jaar gedraaid. Nichols, nooit verlegen om een verfilming van een toneelstuk, zette zijn tanden in het stuk van Patrick Marber. De toneelachtergrond van de film is wel duidelijk aanwezig in de nogal fragmentarische manier waarop het verhaal is opgebouwd, de vele dialogen, het gebrek aan echte actie en de mise-en-scène. Toch is 'Closer' een goede film geworden. Op de een of andere manier slaagt Nichols er in zijn scènes boeiend te houden. De prent verveeld op geen enkel moment. De kwaliteit van het stuk betoont zich in de manier waarop het zijn thema uitspeelt en de aandacht van de kijker vast houdt.

Ze zit erin! Ze zit er niet in... Ze zit er in! Ze zit er niet in... Jammer voor de fans van Natalie Portman die hun idool wel eens in volle glorie hadden willen aanschouwen (en voor alle andere tettenhekken ter lande), maar de frontale naaktscènes die voor 'Closer' waren gedraaid zijn dus toch echt op de montagetafel van Nichols gesneuveld. Niet getreurd, er valt meer dan genoeg Portman te bewonderen die als part-time stripper en full-time droomvrouw een fantastische acteerprestatie neerzet, net als haar drie tegenspelers overigens. De cast is zeer sterk. Vooral Portman en Clive Owen springen eruit. Het vraagt enkele goede acteurs om de karakters van 'Closer' niet te laten verglijden in soap-opera en overloos gesnotter maar die zijn dus present.

'Closer' is een a-typische Hollywoodfilm in die zin dat hij onderwerpen die zo vaak op een platte en oppervlakkige manier worden afgehaspeld op een realistische, volwassen manier benadert. Het f-woord valt geregeld in haar wre betekenis en het taalgebruik is globaal genomen aan de aangebrande kant, maar het past volledig binnen het verhaal. Genuanceerde personages, scherpe dialogen, zwarte humor (de cybersex-scène is zowaar een knap stukje gesofistikeerde onderbroekenlol!) zijn kwaliteiten die men te zelden aantreft, maar 'Closer heeft het allemaal voorhanden. Nichols regisseert het stuk meer dan degelijk en gaat er van uit dat zijn publiek oud en slim genoeg is om zijn eigen mening te vormen over Dan, Anna, Larry en Alice. 'Closer' is een aanrader van een drama dat bulkt van de kwaliteit. En die naaktscène? Ach. Iets vertelt me dat we die vroeg of laat toch eens op een director's cut gaan tegenkomen.

3 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline  
Old 21-06-2009, 12:12   #20   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'The woodsman'

Walter (Kevin Bacon) komt na 12 jaar in de cel te hebben gezeten wegens de aanranding van minderjarigen vrij en wil zich terug integreren in de maatschappij. Via het reclasseringsbureau vindt hij een baantje in een houtverwerkingsbedrijf. De in zichzelf gekeerde walter houdt zich afzijdig van zijn collega's, maar de stoere Vickie (Kyra Sedgwick) raakt toch in hem geïnteresseerd. Walter sluit zich echter af voor de buitenwereld, uit angst om terug in zijn oude gewoontes te hervallen. De nieg met wie hij nog contact houdt is zijn schoonbroer Carlos (Benjamin Bratt) die hem af en toe komt bezoeken. Zijn psycholoog geeft Walter de raad een dagboek bij te houden waarin hij zijn demonen van zich af kan schrijven.

Het thema van 'The woodsman' is controversieel: het hoofdpersonage is een pedofiel die uit de gevangenis vrijkomt en zich terug wil integreren in de samenleving. Zeker met alle grote schandaalzaken die België de laatste jaren gekend heeft kan ik me voorstellen dat sommige mensen deze film eerder willen mijden, maar toch is dat onterecht. 'The woodsman' slaagt er namelijk in een moeilijk en delicaat onderwerp met stijl aan te snijden. Nergens vervalt Nicole Kassell in stereotiepe toestanden of vlakke bespiegelingen. De enige echt typische scène (een man die een kind tracht te verleiden met een zakje snoep) paste ook geheel binnen de plot. Kassell vertelt het verhaal van Steven Fechter vanuit het gezichtspunt van de pedofiel en niet vanuit dat van de slachtoffers. Een gewaagde keuze, maar het levert wel een sterke film op.

Een verhaal als dat van 'The woodsman' staat of valt met zijn personages. Deze worden stuk voor stuk met zorg uitgetekend. Er is voldoende ruimte aanwezig voor een degelijke karakterschets van Walter en ook het personage Vickie wordt dieper dan gewoonlijk uitgewerkt. De acteurs zijn eerste klas. Kevin Bacon speelt een van de allerbeste rollen uit zijn carrière. Hij draagt de film. Het is een grootse vertolking, doordrenkt van menselijkheid en droefnis maar zonder dat je zijn personage als kijker sympathiek hoeft te gaan vinden. Kara Sedgwick is ook uitstekend en zelfs rappers Eve en Mos Def staan behoorlijk hun mannetje. De personages zijn op het eerste gezicht behoorlijk stereotiep (de flik, de vriendin, de pedofiel) maar worden allesbehalve karikaturaal vertolkt.

'The woodsman' is een sobere film, zonder veel poespas. De aanpak van Nicole Kassell zet het drama centraal. Het gevecht om terug opgenomen te worden in de maatschappij, het geworstel met zijn omgeving en zijn pedofiele neigingen en Walters intentie om het toch beter te doen grijpen je naar de keel. 'The woodsman' is geen film die enkel qua opzet controversieel is, ook de uitwerking is redelijk gewaagd. Bij een van de scènes waarin Walter een 11-jarig meisje tracht te verleiden kreeg ik het toch wat ongemakkelijk. Het is een boeiend portret geworden met een licht pleidooi voor een tweede kansbeleid. Kassell wil hetgeen Walter heeft gedaan niet goedkeuren maar wel begrip loskweken voor mensen die met de rest van hun leven iets beters willen aanvangen. Geen sensatie maar wel inhoud en kwaliteit, dat is waar deze 'The woodsman' voor staat. Aanradertje.

3 sterren op 4



Maniac is offline  
Closed Thread

  Shrimp Refuge Forums > Amusement > Film & TV

Thread Tools

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off
Forum Jump


All times are GMT +1. The time now is 02:20.


Powered by vBulletin® Version 3.7.3
Copyright ©2000 - 2017, Jelsoft Enterprises Ltd.