Go Back   Shrimp Refuge Forums > Amusement > Sport

Reply
 
Thread Tools
Old 19-09-2017, 09:51   #4881   link
Zwoep
]as]ecole wannabe
 
Zwoep's Avatar
 
I'm not done yet
Zwoep is offline   Reply With Quote
Old 20-09-2017, 21:09   #4882   link
Zwoep
]as]ecole wannabe
 
Zwoep's Avatar
 
Dag 5
De wekker staat om 5:45 en bij de eerste tonen ben ik klaarwakker. Ik heb de afgelopen 6 uur van de eerste tot de laatste seconde geslapen en voel onmiddellijk dat het goed zit. Ik begin snel in te pakken want ik wil zo rap mogelijk beginnen fietsen. Vandaag ga ik checkpoint 2 passeren, Besançon, en dan eindelijk zuidwaarts draaien, recht naar Marseille. Tijdens het inpakken voel ik mentaal de eerste keer echt de klik dat ik er vanaf nu een race wil van gaan maken. Ondanks dat het zwaarste stuk van het parcours er nog aan zit te komen. Racen wil in deze context niet zeggen sneller rijden maar wel efficiënter omgaan met mijn tijd. Voor de eerste keer deze trip geloof ik er echt in dat de 7 dagen haalbaar zijn.
Een heerlijke ochtend vandaag en de eerste 60km zijn vlak. De perfecte opwarming. GSM checken, Carrefour binnen 45km, recht er naartoe, snel shoppen, eten op de parking opeten, doorrijden. Ik begin het te leren en ben tevreden over zo iets kleins; een goeie pitstop. Pluim voor mezelf. (Na 5 dagen begin je wel een beetje simpel te worden.)

15 kilometer verder is het al tijd voor de volgende opsteker: checkpoint 2. Ik wil een mooi uitzicht voor een Facebookvideo en klim daarom eerst naar La Chapelle des Buis. Een korte klim maar wel stukken tot 10% en meer en ik voel dat vandaag stevig zal worden. Maar ik heb er nog steeds zin in. Ik kom boven aan de kapel en klok dit af als checkpoint 2 in 4d 10h 10m. 1355km ver. Nu draaien we definitief onze kar naar het zuiden voor het laatste deel. Nog 645km te gaan.
Eerder vermeldde ik al dat er tijdens de ochtenden en voormiddagen veel te vertellen was waar dat is vandaag niet zo. Ik zit snel volledig in mijn eigen bubble. Tijdens het fietsen bereid ik mijn volgende stop voor. Wat moet ik allemaal doen? Sanitaire stop, zonnecreme, chamois, kledij wegsteken, nog wat eten en checken waar ik een warm middagmaal kan krijgen. Dit alles lukt binnen het kwartier en ik ben weer weg. Yes, goed. Dit loopt perfect zoals ik wil.

Naar het zuiden rijden betekent ... wind! Ja hoor, hij is daar weer. Maar deze keer is hij meer een vriend dan vijand want de warme zon staat recht op mijn gezicht en ik zweet een emmer tijdens het klimmen. De thermometer gaat over de 30° en toch vind ik dit leuker dan die dag langs de Loire. Ik rijd door kleine dorpjes, langs mooie - zei het veel te korte - afdalingen en stukjes bos die wat beschutting geven tegen de zon. "Fait pas trop chaud monsieur?" roept een bezorgd oud vrouwtje mij na. "Non madam, cava allemaal nog!" Ik weet niet of haar Vlaams goed genoeg om dat laatste te verstaan maar mijn duim omhoog zal wel universeel genoeg zijn.
Poligny, na 142km, is de volgende stop. Tijd voor wat steviger eten. Een halve liter water, een halve liter cola, stevig bordje geitenkaasschotel, sidedish macaroni en dat broodmandje moogt ge laten staan madam. Dat speel ik ook nog wel binnen. Ik moet iets te lang wachten op mijn eten en eenmaal het voor mijn neus staat speel ik het zo rap mogelijk binnen. Ik wil verder racen! De stop is uiteindelijk een uur wat misschien niet zo erg is. Er moet uiteindelijk ook nog gerust worden en met 2 liter fris water vertrek ik voor de volgende 160km. Er volgt onmiddellijk een klim van 5km maar, weer in de zon maar ik heb er zin in.

Wat volgt is een heerlijk parcours langs de Ain en enkele mooie meren. Ik heb er niet veel foto's van getrokken en ga er niet veel over schrijven. Ga gewoon zelf gaan zien.

Na 200km zijn de meeste hoogtemeters voor vandaag gereden, rond de 2000. Als beloning volgt er een lange afdaling van meer dan 10km die heerlijk is op een goed wegdek en de schijfremmen die zonder moeite alles goed opvangen. Ik rij nu in een vallei (de vallei van de Ain is dat dan zeker?) en de zon zit dan ook al rap achter de heuvelruggen rondom mij. De temperatuur daalt naar een aangename 25°. Dit voelt wel aan als vakantie.

Honger, GSM check, 15km verder, shoppen, eten, doorrijden. Dat was een stop van 30mins. Wat een dag is het aan het worden. Rond 9u 's avonds heb ik 250km gedaan en het parcours is nu bijna volledig vlak. Mijn zitvlak doet echter verdomd zeer en de vermoeidheid begint toch weer de benen in te sluipen. Ik doe dan ook meer dan 2 uur over de laatste 50 kilometer. Al een geluk dat het weer zo goed is met nog 22° rond 23u en niks van regen de afgelopen dagen.

Dan rest er mij nog één ding om deze eerste "race-modus" dag goed af te sluiten: een geschikte slaapplek. "NIET in een open veld he maat!" en de zoektocht begint. Wat bomen ginder, nope. Een bushokje met straffe straatverlichting, nope. Een bankje, nope. Een maïsveld, interessant. Toch eens gaan zien wat dieper in dat veld. De maïs staat meters hoog en op grond-niveau is het volledig windstil. De grond is mooi effen. En geen gras dus geen nattigheid morgenvroeg. I'll take it!
Het is warm genoeg om nog een kleine douche te pakken met wat water uit mijn drinkpul. Vannacht ga ik eens "gewassen" en in mijn boxershort slapen. Dat gaat aangenamer voelen dan zweterig in mijn koersbroek zoals een paar nachten geleden. Ik kruip in mijn slaapzak en ben weer redelijk trots op mezelf. Deze keer niet door het fietsen maar de manier hoe ik deze dag heb aangepakt.

"Shit, er rijden toch geen pikdorsers rond om 3 uur 's nachts he?" is het laatste wat door mijn hoofd schiet alvorens ik in slaap val.

Dag 6
De voorlaatste dag, daar ben ik nu wel zeker van, begint om 5:15. Geen pikdorsers gezien vannacht. Ik heb denk ik 2 keer 2 uur geslapen en zit ergens tussen de vermoeide ochtend van dag 4 en de uitgeslapen ochtend van dag 5. Gewoon wat moekes dus.

De routine begint er in te komen. Alles opkramen, inpakken, GPS aan, winkel zoeken en gaan. Ik heb niet veel tijd om wakker te worden want na 18 kilometer ligt er al een klim van 7 kilometer klaar. De kilometer aan 11% doet wel pijn aan de benen maar ik geraak er wel over. Gewoon klein trappen en dan komen we er wel.

Na 40 kilometer passeer ik een bakker en is het tijd voor ontbijt. Ik moet er na 6 dagen al een beetje als een landloper beginnen uitzien in mijn vuile koerstenue want de bakkerin smijt er nog snel een gratis croissant bij. Een stop van een half uurtje met een blik Monster erbij en hup weer op de fiets. Nog 380km naar Marseille. Dat is minder dan mijn eerste dag, een eitje! Behalve dat er nog serieus veel moet geklommen worden alvorens ik daar ben. Maar het rekenen en tellen begint nu wel echt. Wanneer zou ik kunnen aankomen? Ergens in de namiddag? Paar uur eerder? Misschien wel 's ochtends als ik zot rij? Toch wel een beetje spannend zo.

Maar al vlug wordt die gedachtengang op de achtergrond geduwd want het is heel veel klimmen vandaag en ik ga traag vooruit. De benen ronddraaien lukt wel maar ik kan niet echt macht zetten. Gisteren heeft er toch meer ingehakt dan dat ik eerst dacht. Een goeie les in leren doseren, ook al voelt het goed op het moment zelf. Ik begin nu ook te voelen dat mijn nek wel goed pijn begint te doen. Ik wil regelmatig eens in mijn ligstuurtje liggen maar dat gaat niet echt. Niet zo fijn.
Het is bijna middag wanneer ik een pizzeria passeer. Ik heb nog maar 100km gedaan maar dat ligt puur aan het parcours en de algemene vermoeidheid. Ik heb mezelf niks te verwijten en voel me er dan ook niet slecht over. Pizza binnen en weer door. 15 kilometer verder passeer ik door het mooie Romans-Sur-Isère. Te vroeg voor een stop maar een mooie locatie voor mijn laatste Facebookvideo van op het parcours.

De volgende 60km heeft minder steile klimmetjes en geeft mij de kans om constant een mix van uitersten te voelen. Die gaan van het pijnlijke achterwerk tot de mooie omgevingen. Van de opgevende nekspieren tot de vlinders in de buik dat het morgen gedaan is. En dat laatste is ook nog eens een mix tussen "yeey gedaan!" en "jammmer, al gedaan". Je hoort het al, een mens met slaaptekort die al 6 dagen tegen zichzelf aan het praten is is niet meteen de meest rationele.
Na 160km herken ik de omgeving van tijdens mijn routebouwen thuis. Twee keer moet er nog een stuk van enkele kilometers lang geklommen worden. Maar wel twee keer door een prachtige omgeving. Er zitten een paar haarspeldbochtjes in en ik krijg een beetje een Alpengevoel in minivorm. Ik stel mezelf de vraag of een klim van 15km lang zou lukken zoals ik mij nu voel en ondanks dat het zwaar is moet dat wel lukken. De afdalingen zijn heerlijk en wanneer ik de 2de klim over ben is het enkel nog bergaf tot in Marseille! (Mis jong, morgen wordt nog zwaar afzien. Beter naar uw parcours kijken.)

Ik heb al meedere ultraraces gevolgd en ben altijd gefascineerd door de aanpak van die sterke mannen en vrouwen. Eén van de strategiën is om er de laatste etappe nog eens alles uit te persen en de nacht door te rijden. Niet uitzonderlijk is hun laatste rit dan ook de langste. Ritten van 500, 600 en meer km's. Tot 800 zoals Kristof Allegaert in Australië wou doen.

Na 220km op een terras in Valréas zit ik op mijn eten te wachten en denk na over mijn eigen strategie. Het is nog 200km tot in Marseille. Enerzijds speel ik met het idee om dat misschien te proberen maar de ratio neemt het over van de kinderlijke ambitie. Ik kan mijn ligstuurtje niet deftig meer gebruiken wegens pijnlijke nekspieren en de warmte van de dag heeft weer veel te veel energie gekost. Ik ga daarom voor een light versie: een nacht van maximum 3 uur slapen. Ondertussen is mijn eten gearriveerd en ik ben tevreden over mijn plan dat ik voorop gesteld heb. Als mijn snelheid niet te drastisch meer zakt moet ik morgen ergens tussen 10u en 12u 's middags arriveren.

Tijdens het eten zit nog wat door de kaart te scrollen om te zien waar ik ongeveer zou kunnen slapen als ik vandaag weer rond de 300km kan doen. En dat lijkt vies tegen te vallen. Binnen 30 à 40km beginnen de voorsteden van Orange. En daarna een grotere baan tot in Avignon. En dan nog minstens 15km om echt uit Avignon en het stedelijke gebied te zijn. Dat is dus minstens 310km alvorens ik weer iets rustiger zit. Ik besluit van gewoon verder te rijden en vanaf ik een slaapplek zie te stoppen. Het verandert op zich niks aan de finishtijd.

Na 250km fiets ik door wat velden en zie ik in de verte al een hoop lichtjes, het begin van Orange. Slapentijd! Na mij eerst tussen wat dennebomen te willen leggen en nog net op tijd te zien dat de grond krioelt van de mieren steek ik de baan over om in het veld achter een paar hooibalen te slapen. Het is nog een aangename 23°C dus perfect weer voor een bidon-douche. Het is ondertussen iets over half 10 en zoals afgesproken met mijzelf zet ik mijn wekker om 1u. Dat is iets meer dan 3 uur maar anders klinkt het echt wel weinig. En ik ben echt wel moe. Onder een mooie sterrenhemel val ik in slaap.

Dag 7
Ik word niet wakker van mijn wekker. Even checken of het nog altijd geen 1 uur is. Shit, overslapen, het is al na 3 uur. Ik weet niet hoe het komt maar blijkbaar staat het volume van mijn GSM op 0. Ik ben té vermoeid en slaapdronken om er mij veel van aan te trekken. Het is dan ook het midden van de nacht. Al snel neemt de adrenaline het over. Dit is de laatste keer mijn matraske opvouwen, en mijn bivvy wegsteken, en mijn slaapzak inpakken! Nog een ritje van 175km, das niks. Denk ik.

Ik rijd door een verlaten Orange en zit nadien op een grotere D-weg tussen Orange en Avignon. Het is pikdonker en op veel plaatsen is er niets van extra strookje naast de weg om als fietser te rijden. Ik moet op de stippellijn rijden en word af en toe voorbij gestoken. Ik heb dit nog al meegemaakt en toch voel ik mij minder veilig hier. Ik weet niet goed waarom maar dat gevoel gaat niet weg.

Ik begin wat kwaad te worden. Ik weet niet op wie of wat maar dit is gewoon niet wijs. Ik probeer mijzelf tot rust aan te manen en het als een mentale oefening te beschouwen maar het lukt niet meer na 7 dagen. Dat mentaal sterk zijn is er even uit en dat komt vooral door de omstandigheden waar ik niks kan aan doen. Dit is de weg die ik moet nemen, er is geen alternatief. Gelukkig is het vroeg in de ochtend en is er weinig verkeer. Het enige wat ik kan doen is mijn krachten verkwisten en zo rap mogelijk rijden. In deze fase is rap rijden rond de 27 à 28/u. Mijn nek doet pijn van in mijn ligstuur te liggen maar ik verbijt de pijn want de drang om in Avignon te zijn is te groot.

Na 50km ben ik in Avignon. Een stad die er mooi uitzag op foto's maar het is nog altijd donker. Het ochtendverkeer is ondertussen ook begonnen en Avignon lijkt meer op een bouwwerf dan een stad. Draaien, keren, stoppen, de weg efkes verliezen, verkeer ontwijken en geen kilometers maken. Dat is zowat de samenvatting van Avignon. Maar ik geraak er zoals altijd wel door en éénmaal buiten Avignon komt de zon langzaam op. Tijd voor een korte pauze. Vergeet vannacht en kijk vooruit, het is maar een goeie 100km meer! Dat is een zondags ritje met de Celtics!

Wat ik op dat moment nog niet doorheb is het feit dat er nog altijd 1000 meter moet geklommen worden. En dat begint al meteen met een klim van een 4tal km waar ik meer dan twintig minuten over doe. Die opgejaagde ochtend moet ik cash betalen zoals José De Cauwer zou zeggen. En samen met de baan stijgen ook de temperatuur en de snelheid van sommige chauffeurs. Dat ze te snel rijden kan mij weinig schelen maar dat ze u op een halve meter passeren daar begin ik op te flippen. Ik heb 6 dagen lang bijna alleen maar hoffelijke chauffeurs gehad maar hier in Zuid-Frankrijk is dat andere koek. En ik was ervoor gewaarschuwd maar daar koop je niets voor natuurlijk.

Het parcours wordt alsmaar lastiger, de zon begint weer hard te schijnen, de wind waait en mijn nek geeft het nu finaal op. Ik moet mijn handen op de armsteunen van mijn ligstuur zetten om zo recht mogelijk te zitten. Marseille lijkt even heel ver weg. Ik focus mij enkel nog op het stuk baan dat ik voor mij zie. Op 70km van de finish verander ik de layout van het scherm van mijn GPS en ik vervang het vakje dat de snelheid toont door ééntje dat aftelt. En ik tel mee af. Ik rijd door een mooie omgeving maar ik heb er geen oog meer voor. Op een recht stuk baan zie ik in de verte een fietser en dat is mijn nieuw doel, naar hem toe rijden. Na een kwartier heb ik hem te pakken en blijkt het een gezette man op een oude MTB te zijn. Wat een prestatie van mij om zo iemand voorbij te kunnen rijden... En ondertussen tel ik af waarbij ik bij elk tiental het efkes luidop roep om mijzelf moed in te spreken. "NOG 60!", "NOG 50!", "NOG... 47!". Zelfs de tientallen gaan traag.
Ik stop ook regelmatig om de doorsnede te checken. Hoeveel moet ik nog klimmen? Op 150km ligt de laatste echte klim en dan is het bergaf tot in Marseille. De volgende kilometers zijn meer van hetzelfde: drukke wegen, weinig plaats, warm en pijnlijke spieren. Ik moet nog een dode slang ontwijken, een kat zien overreden worden en zo weinig mogelijk glasscherven op de pechstrook meenemen. (Dan is er eens fietsplek...)

Maar daar ligt ie dan, Marseille. Marseille en zijn gigantische voorstad. Een voorstad met duizend verkeerslichten. Maar de snelheid gaat uit het verkeer, het wordt een stuk veiliger. Ik moet constant stoppen, bussen voorbijsteken en tussen auto's laveren. En dat alles in een aangename 32° met de zon recht op de kop. Ik verlies hier jammer genoeg veel tijd. Eindelijk kom ik in Marseille aan en rij langs de Vieux Port. En voor het eerst zie ik hem: de basiliek Notre Dame de la Garde, de finish! Daar is het gedaan! Maar eerst mijzelf nog eens vervloeken dat ik die steile heuvel waar die basiliek ligt nog op moet.
Ik trek en sleur mij naar boven, het zweet gutst van mijn voorhoofd. Alles er nog een laatste keer uit!

Ik ben er! Ik ben er verdomme! Na 6d 12h 54m heb ik 2022km op de teller! En nu? Moet ik nu super gelukkig zijn? Moet ik emotioneel worden en een beetje staan bleiten? Mij een liter bier kopen en onmiddellijk zat zuipen? Geen idee wat ik nu moet. Het is gedaan. Hier is voor de rest niemand die weet wat ik gepresteerd heb. Hier is alleen de drukte van de toeristen. Hier is niemand die mij kent.

Eigenlijk wil ik maar 1 ding: rust. Ik wil alleen op een hotelkamer zitten na de hectische dag van vandaag. Ik wil geen auto meer horen. Maar ik heb geen hotelkamer geboekt op voorhand. En ik heb nauwelijks internet. Maar voor het eerst mag ik wel hulp vragen aan het thuisfront. De unsupported race is gedaan.

Nawoord
Terwijl ik dit schrijf ben ik al een 3-tal weken terug thuis. Mijn zitvlak is eindelijk genezen, mijn onstilbare honger is eingelijk gestild en mijn benen beginnen weer goed aan te voelen op de fiets.
Maar ik wil meer, ik wil terug. Ik ben iemand die niet graag blind een avontuur induikt en het liever stapsgewijs opbouwt. Eerst lange ritten, dan meerdaagse ritten en nu een week lang mijn plan trekken. En ik heb het gevoel dat dit mijn ding is. Hier kan ik nog in groeien en beter in worden. Ik wil echt racen en mij meten aan anderen. Een zwaarder parcours, langer, slechtere weersomstandigheden. Mijzelf echt tot op de limiet pushen tot ik misschien moet opgeven. Want dit is een gedacht die ik in de afgelopen 7 dagen nooit heb gehad: opgeven. Dus ik kan meer.
Het zal dan ook niemand verbazen dat ik zit af te tellen naar de aankondiging van de Transcontinental Race 2018. Ik wil mij inschrijven en hopelijk uitgeloot worden. Dan wordt dat mijn doel van 2018. Dan pas gaan we zien wat ik echt waard ben.
Zwoep is offline   Reply With Quote
Old 20-09-2017, 21:49   #4883   link
Belgatom
Granpa Shrimp aka Neut
 
Belgatom's Avatar
 
Location: Back in Oostende :(
Beste stuk tekst dat ik gelezen heb vandaag! En het mag nog een keer gezegd worden: Respect met een grote R.
__________________
Purveyor of Good Taste on This Forum Since 2001
Belgatom is offline   Reply With Quote
Old 21-09-2017, 09:51   #4884   link
Talos
☆☆☆
 
Talos's Avatar
 
Location: Schoten
Alright, TCR 2018! Hopen dat ge moogt meedoen, gij dikke zot.
Talos is offline   Reply With Quote
Old 21-09-2017, 10:13   #4885   link
Jaak
U MIRIN BRAH?
 
Jaak's Avatar
 
Location: koekelberg
kzal mij ook inschrijven en als ik geloot word moogde met mijne nummer rijden

respect patron
Jaak is offline   Reply With Quote
Reply

  Shrimp Refuge Forums > Amusement > Sport

Thread Tools

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off
Forum Jump


All times are GMT +1. The time now is 20:28.


Powered by vBulletin® Version 3.7.3
Copyright ©2000 - 2017, Jelsoft Enterprises Ltd.