View Single Post
Old 21-06-2009, 12:24   #27   link
Maniac
Filmnerd
 
Maniac's Avatar
 
Location: Filmland
Post Cinema: 'The life aquatic with Steve Zissou'

De opnames van de laatste film van de vermaarde oceanoloog Steve Zissou (Bill Murray) eindigden tragisch. Zissou en zijn metgezel Esteban (Seymour Cassel) werden onder water aangevallen door een onbekende haai die Steve toepasselijk de naam jaguarhaai gaf. Esteban werd door het beest opgevreten en Steve verknoeide de opname door de camera uit zijn handen te laten glippen. De film flopt en Steve wil nog een laatste film maken, waarin hij op zoek gaat naar de haai om wraak te nemen. samen met de Ned (Owen Wilson), de man die zijn zoon zou kunnen zijn, Klaus (Willem Dafoe), de man die zijn zoon had willen zijn, de Britse reporter Jane Winslett-Richardson (Cate Blanchett) en de rest van de bemanning van de Belafonte zetten ze koers voor een nieuw avontuur.

'The life aquatic with Steve Zissou' is een komedie die zich niet zomaar laat indelen in een vakje. Het enige wat je met zekerheid van deze parodie op Jacques Cousteau kan zeggen is dat het van de hand van Wes Anderson is. Het past perfect thuis in het rijtje na 'Rushmore' en 'The royal Tenenbaums'. Ook dat ware originele, vreemde films met een eigen smoel en vibe. Om van 'The life aquatich with Steve Zissou' te kunnen genieten moet je dan ook volledig mee zijn met deze toch wel unieke Anderson-vibe. 'The life aquatic with Steve Zissou' is niet een film die zich zomaar prijsgeeft. Je moet je echt volledig overgeven aan deze prent om er ten volle van te kunnen genieten, maar het loont dan ook. Anderson heeft een leuke parodie gedraaid vol volstrekt ridicule, droge humor en kleurrijke personages.

De sterrencast is geweldig. De acteurs moeten zich waarschijnlijk ongelooflijk hebben geamuseerd op de set met het vertolken van deze uiteenlopende rare kwieten. Bill Murray is fantastisch gecast las de Jacques Cousteau look-a-like, Willem Dafoe is hilarisch met zijn goedkoop duits accent als Klaus en en Jeff Goldblum heerlijk als Alistair Hennessey, de verwijfde aartsrivaal van Zissou. Ook totaal ondoorgrondbare figuren als het gitaarspelende lid van team Zissou die constant David Bowie songs in het portugees loopt te blèren hebben in Andersons universum hun plaats. Een universum dat bol staat van de kleinen leuke details zoals de authentieke rode zeemansmutsen die alle teamleden op hun hoofd dragen. Af en toe lijkt het of je echt naar een absurde documentaire van wijlen de legendarische oceanograaf zit te kijken.

De onderwaterscènes zijn een lust voor het oog. Henry Selick, de animator die onder andere 'The nightmare before Christmas' van figuren voorzag, heeft 'The life aquatic with Steve Zissou' voorzien van enkele originele, sprookjesachtig ogende onderwatercreaturen die het surreëel sfeertje van de film alleen maar versterken. De dialogen zijn af en toe pareltjes van droge humor (Hennessey tegen Steve: "We zijn beiden geen al te beste echtgenoten geweest, maar ik heb tenminste een excuus: ik ben gedeeltelijk homo") en worden door Murray en de zijnen op uitstekende wijze ten berde gebracht. Mooi zou je dan denken, zeker de moeite om meteen naar de bioscoop te rennen en volledig overtuigd terug te keren. Wel... nee.

'The life aquatic with Steve Zissou' heeft namelijk te lijden onder hetgeen hem net zo apart maakt. Die Anderson-vibe waar ik het al over had blijkt een serieus struikelblok te zijn om de hele film ten volle te kunnen savoureren. Het duurde een behoorlijke poos voor ik me in de sfeer had ingewerkt en pas dan kon ik hem ten volle appreciëren. 'The life aquatic with Steve Zissou' is daarom mijn inziens een van die zeldzame films die waarschijnlijk de tweede keer dat je hem bekijkt een stuk grappiger zal zijn. Wie mee is van in het begin kan meteen met de humor lachen. Geslaagde humor want hoe meer je achteraf over de film nadenkt, hoe meer dingen je er grappig in vindt. Daarom is het zo jammer dat je pas achteraf met veel zaken kan lachen en niet op het moment zelf. 'The life aquatic with Steve Zissou' is een triomf van de volgehouden onnozelheid (Die aanval van de piraten! Die raid op het verlaten luxehotel!), een zeer originele film in een waarlijk aparte stijl die steeds beter wordt naarmate hij vordert en zeker de moeite ward zal blijken om nog eens opnieuw te zien. Alleen jammer dat het zo verdomd moeilijk lijkt om er meteen van bij het begin mee te kunnen lachen.

2.5 sterren op 4

Trailer

Maniac is offline